Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Δευτέρα 13 Ιανουαρίου 2014

Τι είναι το χρήμα;




Τι είναι στ’ αλήθεια το χρήμα;

Γιατί όλοι ασχολούνται μ’ αυτό;

Γιατί το ποθούν όλοι οι άνθρωποι απ’ αιώνων τώρα και γιατί ονομάστηκε «άδικος μαμμωνάς» από τον Ιησού Χριστό;

Τι «κρύβεται» στ’ αλήθεια πίσω του και γιατί όλο το…

σύγχρονο οικοδόμημα των κοινωνιών και κρατών στηρίζεται σ’ αυτό, αν θα υπάρχει, αν θα στερέψει, αν θα τελειώσει, αν θα εξαφανιστεί;

«Γιατί» τρέμουν τα χρηματιστήρια και ανεβοκατεβαίνουν οι τιμές σε κάθε τράνταγμα, φήμη, πληροφορία, θεομηνία, μείωση τιμών καυσίμων κλπ;

Γιατί όλοι αναφέρονται στις τράπεζες, ιδιαίτερα δε στις

Κεντρικές Τράπεζες, ως οι θεμέλιοι λίθοι όλης της οικονομίας; Γιατί είναι έμμονη ιδέα σε δισεκατομμύρια ανθρώπους όλων των εποχών και κοινωνιών;

Μια περιεκτική και απλουστευμένη -για όλους- εξήγηση και ανάλυση, πλην όμως εκ βάθους, του «άδικου μαμμωνά», ίσως ρίξει φως στο θέμα που ταλανίζει την ανθρωπότητα αιώνες τώρα!

Δεν πρόκειται να δημοσιευθεί τόμος ολόκληρος ή οικονομική εγκυκλοπαίδεια, ούτε είμαστε ειδικοί οικονομολόγοι, αλλά η αλήθεια ίσως πονέσει και πρέπει ....
....να βγει στο φως.

Μέσα από την ανάγνωση, θα αναδύονται ανεπαίσθητα τα βαθύτερα μυστικά και νοήματα του σύγχρονου οικονομικού συστήματος… Προσέξτε τα και διαφυλάξτε τα όταν σας αποκαλύπτονται…

Αναμείνατε γιατί αυτό που θα δείτε ίσως γκρεμίσει όλη τη ζωή σας και αυτά που πιστεύατε ως τώρα, ίσως τραβήξει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια σας και…


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ, ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΑΜΕΝΑ, ΜΕΛΕΤΗΣΤΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΕΙΣΤΕ ΣΕ ΒΑΘΟΣ αυτά που θα διαβάσετε, μεταδώστε τα αν θέλετε στους δικούς σας, ειδικά σε «οικονομικούς» ή «τραπεζίτες», το θέμα προκαλεί και γεννά πολλές συζητήσεις, αλλά η αλήθεια είμαι ΜΙΑ!


Το Χρήμα Μιλάει!

Money Talks, Money Makes the World Go

Round!

Το χρήμα είναι από εκείνα τα πράγματα στη ζωή που κρατά τον εγκέφαλο των περισσοτέρων ανθρώπων απασχολημένο, όσο τίποτ’ άλλο στον κόσμο!


Πολύ λίγα πράγματα έχουν εξίσου ανάλογη επιρροή όπως το χρήμα, εκτός ίσως από τις ανθρώπινες σχέσεις, τη γνήσια αγάπη και τη φυσική εκδήλωση -μέσω του σώματος- κάποιων από αυτών των σχέσεων…


Αν ρωτήσετε τυχαία κάποιον ή κάποια, ποια θα ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία του/της, οι πιθανότητες να απαντήσει: «Την κατοχή ενός τεράστιου ποσού χρημάτων», είναι πολύ αυξημένες.


Αν ρωτήσετε τυχαία κάποιον ή κάποια, τι είν’ αυτό που του/της λείπει περισσότερο στη ζωή, οι πιθανότητες να απαντήσει: «Το χρήμα», είναι πολύ αυξημένες.


Το χρήμα αποτελεί ευαίσθητο σημείο για πολλούς, θέμα που αγγίζει ευαίσθητες χορδές στην ψυχή εκατομμυρίων ανθρώπων.


Όταν οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω απ’ αυτό, πολλοί αλλάζουν θέμα, άλλοι κοκκινίζουν, μερικοί νιώθουν άβολα, κάποιοι «αρρωσταίνουν» ενώ άλλοι εξιτάρονται, κάποιοι το ονειρεύονται και σχεδιάζουν πάνω σ’ αυτό, κάποιοι άλλοι το κυνηγούν ανελέητα δίχως οίκτο στους συνανθρώπους τους!


Άλλοι το μίσησαν, άλλοι το αγάπησαν, κάποιοι το έλκυσαν πάνω τους χωρίς δυσκολίες, κάποιοι άλλοι το κυνηγούν μια ζωή αλλά αυτό φεύγει απ’ αυτούς…


Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι, πράγματι, το παλιό ρητό «Το χρήμα μιλάει», έχει ιδιαίτερη ισχύ στην εποχή μας- ή τουλάχιστον, έτσι φαίνεται-, πολύ περισσότερο από άλλες περιόδους της ιστορίας…

Εν τούτοις, παρά το σημαντικό ρόλο που προφανώς έχουν τα χρήματα στη σύγχρονη ζωή, λίγοι άνθρωποι έχουν συνειδητοποιήσει την πραγματική φύση του χρήματος.

Στην πραγματικότητα, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι δε γνωρίζουν τι είναι το χρήμα, συνεπώς, σχεδόν όλοι έχουν περί τούτου περιορισμένη αντίληψη. Νομίζουν ότι υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός χρημάτων παγκοσμίως ή στη χώρα τους…

Αυτή η αντίληψη όμως πηγάζει από περιορισμένες και λανθασμένες θεωρίες, σε ένα φαινόμενο αυτοεκπληρούμενο ή τρόπον τινά, «φαύλο κύκλο»!

Κατ’ ουσίαν, η έλλειψη χρημάτων είναι σκέτη ουτοπία, που προέρχεται από την περιορισμένη αντίληψη της πραγματικότητας και της ελλιπούς γνώσης του οικονομικού συστήματος.

Εν ολίγοις, δεν μπορεί να υπάρξει περιορισμός χρημάτων, το χρήμα υποχρεούται από τη φύση του να είναι απεριόριστο και ατελείωτο!

Το θέμα είναι σοβαρό και χρήζει ενδελεχούς και πλήρους κατανόησης για ν’ αποφεύγονται παρερμηνείες και παρεξηγήσεις, ειδικά στον «χρηματοκρατούμενο» αιώνα μας.


Θα πρέπει όμως, πρωτίστως, ο καθένας να προσπαθήσει να αλλάξει τις αντιλήψεις του, να ανοίξει τους ορίζοντές του και να αποδεχτεί κάποιες αρχές.


Επειδή η συνειδητοποίηση του φαινομένου του χρήματος είναι υψίστης σημασίας, θα πρέπει όλοι να προβούμε ΤΩΡΑ σε αναψηλάφηση των δεδομένων που είχαμε μέχρι σήμερα, να γκρεμίσουμε παλιές αντιλήψεις και να κατανοήσουμε με ανοιχτό πνεύμα τα νέα δεδομένα, που, δυστυχώς ή ευτυχώς, επηρεάζουν σε μέγιστο βαθμό και την οικονομική μας κατάσταση!


Όταν πιστεύεις και νιώθεις ότι «κάτι δεν είναι αρκετό», τότε αυτή θα είναι η πραγματικότητά σου!


Θα δημιουργήσεις μια πραγματικότητα όπου τίποτα δε θα είναι αρκετό.


Αν συνειδητοποιούσες ότι τίποτα δεν είναι περιορισμένο αλλά άφθονο, αν συνειδητοποιούσες ότι τα πάντα στη Δημιουργία αυτή είναι άφθονα, θα βουτούσες στην πηγή (!) ναι ή όχι;


Για το λόγο αυτό, θα πρέπει να είμαστε όλοι προετοιμασμένοι για την αλήθεια, όταν αυτή καταδειχθεί με αποδείξεις και πειθώ.


Μπορεί να μην μας αρέσει η αλήθεια αλλά θα πρέπει να είμαστε όλοι προετοιμασμένοι και γι’ αυτό. Οφείλουμε όμως να γνωρίζουμε ότι μόνο η αλήθεια μπορεί να μας ελευθερώσει, όλους μας, από τα προβλήματά μας, τις δεισιδαιμονίες, την άγνοια και τις περιορισμένες αντιλήψεις μας.


Ήδη υπάρχουν στον κόσμο αρκετές ιστορίες και ανακρίβειες που δε βοηθούν αλλά παραπλανούν. Αυτές οι ιστορίες, ή θεωρίες κατ’ άλλους (οικονομικής φύσης πρωτίστως και δευτερευόντως κοινωνικής), ίσως φαντάζουν αληθινές και δελεαστικές σε πολλούς από εμάς.


Αν, για παράδειγμα, «ειδικός» οικονομολόγος αναπτύξει οικονομικές θεωρίες στα βραδινά δελτία ειδήσεων περί της κρίσης που μαστίζει τη χώρα, πάρα πολλοί από εμάς θα τον πιστέψουμε χωρίς αμφιβολία! Εφόσον είναι «ειδικός», θα ξέρει. Κι επειδή είναι «ειδικός», θα τον πιστέψουμε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι θα καταδειχθεί με το παρόν!


Αλλά, πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι η αλήθεια δεν είναι πάντα ευχάριστη στην αρχή και τούτο επιτυγχάνεται με την πλήρη «διάνοιξη» του νου μας, κατά τη γνωστή ρήση: «Το ανθρώπινο μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο, για να λειτουργήσει πρέπει να ανοίξει».


Πάντως, όταν μπει το «φως», το παιχνίδι του χρήματος θ’ αρχίσει να φαίνεται πιο διασκεδαστικό, θα παίζετε κι εσείς ίσως με τους δικούς σας όρους!


Αν νομίζετε ότι δε μπορείτε ν’ αντέξετε την αλήθεια, καλύτερα να σταματήσετε να διαβάζετε ΤΩΡΑ.


Αν όμως θέλετε να συνεχίσετε κι αν φτάσατε μέχρι εδώ, είναι κρίμα να σταματήσετε…


Πολλοί άνθρωποι παραιτούνται εύκολα από καθετί επιφανειακά βαρετό, άσχετο ή δύσκολο. Η κοινωνία μας βρίθει από μισοτελειωμένες προσπάθειες. Αναφορικά με το χρήμα, κι επειδή συνήθως σχετίζεται με αριθμούς, μαθηματικά, εξισώσεις ή αξιώματα, λίγοι είν’ αυτοί που προχωρούν και βρίσκουν την αλήθεια! Τα μαθηματικά είναι η θεμέλιος επιστήμη του σύμπαντος, όλες οι επιστήμες γεννήθηκαν μέσα από αυτά, μέσα σε αυτά ή έχουν άμεση-έμμεση σχέση με αυτά…


Η διαχείριση των οικονομικών του, λένε κάποιοι σοφοί, είναι σοβαρή ένδειξη της προσωπικότητας ενός ανθρώπου. Τα οικονομικά όμως περιλαμβάνουν αριθμούς και οι αριθμοί είναι συνήθως απωθητικοί για τεράστιο αριθμό ανθρώπων, είναι ψυχροί και άκαρδοι, ορθολογιστικοί και κρύοι για πολλούς. Έτσι αφήνουν το θέμα στους άλλους, δεν ασχολούνται με αυτό, το αφήνουν στους ειδικούς, στους λογιστές, στους χρηματιστές, τους τραπεζίτες, δεν ασχολούνται με οικονομικές θεωρίες, αριθμολογίες, στατιστικά διαγράμματα…

Είναι βαρετά όλ’
αυτά, δεν είναι;

Οι κατέχοντες όμως τα μυστικά του χρήματος και του, σε ισχύ, οικονομικού συστήματος, γνωρίζουν άριστα τις κοινωνικές τάσεις και επιθυμίες, τις χειρίζονται ακόμη καλύτερα και τις χρησιμοποιούν αν αγνοία μας, πριν από μας για μας!

Έτσι, περιβάλλουν το όλο θέμα με βαρετές αριθμολογίες, ανούσιες οικονομικές εξισώσεις, διαγράμματα, αέρινες θεωρίες στατιστικών κ.ο.κ. για να τους αφήνουμε ήσυχους.


Κι εμείς τους αφήνουμε ήσυχους… αλλά αυτοί κυβερνούν ουσιαστικά όλη τη γη!


Προειδοποιείστε ξανά ότι, η παρούσα ανάλυση είναι απλουστευμένη αλλά περιέχει νοήματα που σοκάρουν!


Είναι η ιστοριούλα της κοκκινοσκουφίτσας περιβεβλημένη με νοήματα που προκαλούν ανατριχίλα…


Ευχής έργο θα ήταν να αναλυθεί από μικρούς και μεγάλους…


Να διαβαστεί και μελετηθεί στα σχολεία, γυμνάσια και λύκεια, αλλά και σε όλα τα πανεπιστήμια.


Αν λοιπόν είστε έτοιμοι να προχωρήσετε και προετοιμασμένοι να δεχθείτε την αλήθεια, ας διαλύσουμε μαζί τους μύθους του χρήματος, ας ανακαλύψουμε την πραγματική φύση των χρημάτων, ας διαλύσουμε τα οικονομικά φαντάσματα που επισκιάζουν εκατοντάδες χρόνια τώρα άτομα, λαούς και κοινωνίες…


Τι είναι το χρήμα;


Προκειμένου να κατανοήσουμε πλήρως την έννοια του χρήματος, θα ήταν χρήσιμο να αναλύσουμε πρώτα τις απαρχές του οικονομικού συστήματος ή του «παιχνιδιού χρημάτων», όπως χαρακτηριστικά ονομάζεται, που παίζεται σήμερα.


Αυτό που πρόκειται να περιγραφεί είναι μια σύντομη σύνοψη του τρόπου γεννέσεως του σύγχρονου οικονομικού συστήματος και της λειτουργίας του.


Το σύστημα γεννήθηκε στην αρχαιότητα και ωρίμασε στην Βαβυλώνα, στην αρχαία Αίγυπτο, στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη. Όλη η θεωρία όμως μεταφέρθηκε στο μεσαίωνα όπου τέθηκαν και οι βάσεις του «σύγχρονου» τραπεζικού συστήματος.


Σε γενικές γραμμές, η Βιομηχανική Επανάσταση ήταν αυτή που έθεσε τα θεμέλια, καθώς η αυξανόμενη μεταφορά κεφαλαίων και συνεχόμενη ζήτηση εργατικού δυναμικού και πρώτων υλών ώθησαν τους τραπεζίτες της εποχής να οργανωθούν. Επίσης, οι πρώτες κοινωνίες αποίκων (από την Ευρώπη) στις ΗΠΑ, συνέβαλλαν τα μέγιστα στην οργάνωση του τραπεζικού συστήματος.


Με απλουστευμένους όρους, οι άνθρωποι των καιρών εκείνων, κατέθεταν τον χρυσό και το ασήμι τους σε χρυσοχόους και άλλους σχετικούς «χρηματιστές», για ασφάλεια (γέννηση τραπεζών κυρίως σε ΗΠΑ και Αγγλία).


Σε αντάλλαγμα, έπαιρναν στα χέρια τους ένα χαρτί -ένα πιστοποιητικό αν θέλετε- ως απόδειξη της κατάθεσης, πάνω στο οποίο αναγράφονταν το ποσό της κατάθεσης. Το χαρτί εκείνο λοιπόν αποδείκνυε την αξία του χρυσού και ασημιού που κατατέθηκε από τους πελάτες…


Καθώς όλο και περισσότεροι πήγαιναν να καταθέσουν τον χρυσό και το ασήμι τους, οι «χρηματιστές» συνειδητοποίησαν ότι, πρακτικά, ο χρυσός και το ασήμι έμεναν εκεί σ’ αυτούς όλο το χρόνο, δηλαδή, πάντα.


Οι άνθρωποι δεν προέβαιναν πολύ συχνά σε «ανάληψη» των καταθέσεών τους σε χρυσό.


Έτσι, οι «χρηματιστές» (οι τράπεζες της εποχής εν τη γενέσει τους) ανακάλυψαν ότι είχαν τη δυνατότητα να εκδίδουν περισσότερα «αποδεικτικά» χαρτιά ή πιστοποιητικά, παραπάνω από την αξία του υπάρχοντος -κατατιθέμενου σε αυτούς- χρυσού!


Στην πραγματικότητα, εφόσον γνώριζαν ότι οι άνθρωποι δε θα κάνουν ανάληψη και δε θα πάρουν πίσω τον χρυσό τους, μπορούσαν (οι τράπεζες) να κυκλοφορήσουν περισσότερα «χαρτιά» με μεγαλύτερη, συνεπώς, αξία απ’ ό,τι άξιζαν στην πραγματικότητα ο χρυσός και το ασήμι που είχε κατατεθεί!


Εν ολίγοις, αν έχω 10 € (με σημερινά δεδομένα), μπορώ να δανείσω πολλά περισσότερα από 10 €!


Ας το ξεκαθαρίσουμε και σκεφτείτε το διπλά και τριπλά, είναι πολύ σημαντικό.


Υποθέτουμε ότι 100 άνθρωποι καταθέτουν το


χρυσό τους.



Ο καθένας απ’ αυτούς, καταθέτει χρυσό βάρους 2 κιλών. Σε αντάλλαγμα για την κατάθεση χρυσού βάρους 2 κιλών, όλοι αυτοί παίρνουν το «χαρτί» τους (ή πιστοποιητικό) που αντιπροσωπεύει αυτήν την αξία.


Συνολικά δηλαδή ως τώρα έχουμε: 100 x 2 κιλά = 200 κιλά χρυσού που κατατέθηκε, ως αποθεματικό (με σημερινή ορολογία, αρχικό κεφάλαιο) στην τράπεζα.


Οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους 100 ήταν ευχαριστημένοι μ’ αυτή την κατάσταση. Είχαν στα χέρια τους ένα πιστοποιητικό, έτσι ήξεραν ότι μπορούσαν να αναλήψουν τον χρυσό τους όποτε ήθελαν. Γνώριζαν επίσης ότι μπορούσαν να αφήσουν το χρυσό τους εκεί, ως έχει, για πολύ καιρό και με ασφάλεια.


Εξάλλου, «γιατί να δυσκολεύεις τη ζωή και να μεταφέρεις τον χρυσό σου όλη την ώρα; Εκεί που βρίσκεται είναι ασφαλής, έτσι όλα είναι καλά»!


Για παράδειγμα, όταν θα ήθελαν ν’ αγοράσουν κάτι, ας πούμε ένα άλογο, δεν ήταν αναγκαίο να δώσουν στον πωλητή του αλόγου το χρυσάφι τους, αλλά θα του έδιναν το χάρτινο πιστοποιητικό που αντιπροσώπευε την αξία του χρυσού. Ο πωλητής του αλόγου με τη σειρά του, θα μπορούσε τώρα να πάει στην αποθήκη χρυσού («τράπεζα»), να εξαργυρώσει το πιστοποιητικό και να λάβει στα χέρια του τον χρυσό που αντιπροσώπευε το χαρτί. Αλλά μπορούσε να κρατήσει κι αυτός το πιστοποιητικό με τη σειρά του και να το δώσει σε άλλον, όταν θα αγόραζε κάτι απ’ αυτόν. Πολύ πιο εύκολος τρόπος συναλλαγής, έτσι δεν είναι;



Κι επιπλέον, γιατί να μπαίνουμε σε όλη αυτή τη διαδικασία να τραβήξουμε τον χρυσό και μετά να τον δίνουμε στον πωλητή, ο οποίος, προφανώς θα τον κατέθετε με αντάλλαγμα ένα άλλο χάρτινο πιστοποιητικό;


Αυτό ακριβώς θα σκέφτονταν και το άλλο άτομο!


Γιατί να μεταφέρει όλο αυτό το χρυσάφι παντού; Αφού μπορείς ανά πάσα στιγμή να προβείς σε ανάληψή του με την παρουσίαση του χάρτινου πιστοποιητικού.


Όταν ήθελες δε, να αγοράσεις π.χ. μια αγελάδα, η οποία κόστιζε 2 κιλά χρυσού, γιατί να πας να τραβήξεις το χρυσό σου πρώτα; Μπορείς να δώσεις άνετα το πιστοποιητικό που αντιπροσωπεύει 2 κιλά χρυσού στον αγρότη που σου πουλάει την αγελάδα και, κατόπιν, ο αγρότης θα πάει ο ίδιος να πάρει τον χρυσό αυτό.


Αλλά φυσικά κι αυτός θα έκανε το ίδιο, θα αντάλλασε το πιστοποιητικό του με κάποιον άλλον, γιατί είναι πολύ ευκολότερη και απλούστερη διαδικασία απ’ το να μεταφέρεις παντού και ανταλλάσεις τον χρυσό σου, έτσι δεν είναι;


Παρομοίως και στις αγορές, υπήρχαν «ανταλλακτήρια χρημάτων» όπου βασικά γίνονταν το ίδιο πράγμα. Μάζευαν χρυσό και ασημένια νομίσματα από ανθρώπους και τους έδιναν έντυπα (χάρτινα πιστοποιητικά), τα οποία μπορούσαν να εξαργυρωθούν σε χρυσό και ασημένια νομίσματα, σε διάφορες άλλες περιπτώσεις.


Ήταν πολύ πιο εύκολο και βολικό πάντως να ανταλλάσουν τα χάρτινα πιστοποιητικά αντί να τα εξαργυρώνουν σε νομίσματα, μετά να τα δίνουν σε κάποιον άλλο, ο οποίος πάλι θα κατέθετε τα νομίσματά του και θα έπαιρνε σε αντάλλαγμα χάρτινο πιστοποιητικό…


Η ουσία της υπόθεσης πάντως ήταν μία, ότι ο χρυσός και τα νομίσματα δεν έφευγαν ποτέ από την αποθήκη τους! Κανείς δεν έκανε ανάληψη!


Έμεναν εκεί στους «χρηματιστές», στους χρυσοχόους και στα «ανταλλακτήρια». Συνεπώς, μετά από λίγο οι «χρηματιστές» συνειδητοποίησαν ότι, μπορούσαν να σχεδιάσουν και προγραμματίσουν για τους δύσκολους καιρούς, αν όχι για κάτι άλλο μεγαλύτερο.

Ιδού λοιπόν τι εφηύραν…


Είχαν, επί παραδείγματι, 200 κιλά χρυσού σε αποθεματικό από 100 ανθρώπους (ο καθένας των οποίων είχε καταθέσει 2 κιλά χρυσό).


Αλλά οι 90 εξ’ αυτών ποτέ δε θα έκαναν ανάληψη του χρυσού τους! Συνέχιζαν τη ζωή τους με ανταλλαγή των χάρτινων πιστοποιητικών γιατί έτσι το θεωρούσαν πιο βολικό…


Οι άλλοι 10 τώρα, προέβαιναν σε ανάληψη του χρυσού τους πότε-πότε, ίσως γιατί ήθελαν να τον αγγίζουν ή για κάποιον άλλο προσωπικό λόγο…


Εδώ όμως βρίσκεται και το κλειδί της υπόθεσης που εφηύραν οι «χρηματιστές».


Τι σημαίνει όλο αυτό; Σημαίνει ότι, τον περισσότερο καιρό, ο χρυσός των 90 ανθρώπων πάντα παρέμενε εκεί στάσιμος. Δεν έφευγε ούτε μια στιγμή!


Αυτό πάλι σημαίνει ότι: 90 x 2 κιλά = 180 κιλά χρυσού έμεναν εκεί σ’ αυτούς χωρίς να γίνεται τίποτα. Το υπόλοιπο του χρυσού (τα 20 κιλά των άλλων 10 ανθρώπων) έφευγε που και που αλλά αποτελούσε μηδαμινή και ανάξια ανησυχίας ποσότητα σε σύγκριση με τα άλλα 180 κιλά.


Έτσι, καθώς τα 180 κιλά χρυσού έμεναν εκεί πάντα, οι «χρηματιστές» συνειδητοποίησαν ότι, μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν ως αντίκρισμα και να βγάλουν προς τα έξω περισσότερα χάρτινα πιστοποιητικά στους ανθρώπους που χρειάζονταν χρυσό αλλά δεν τον είχαν.


Βασικά, αυτοί που τον «χρειάζονταν» (είχαν ανάγκες), θα δανείζονταν ένα συγκεκριμένο ποσό «αξίας χρυσού» με τη μορφή χάρτινων πιστοποιητικών (και όχι το χρυσό καθεαυτό).


Κατόπιν, αυτοί οι άνθρωποι θα πλήρωναν οτιδήποτε ήθελαν να αγοράσουν με αυτά τα πιστοποιητικά ενώ μετέπειτα ο πωλητής, θα πήγαινε να εξαργυρώσει την ποσότητα χρυσού που αντιπροσωπεύονταν στα πιστοποιητικά που κρατούσε, όταν θα είχε κι αυτός ανάγκες αγοράς. (Αλλά πάλι, πιθανότατα δε θα το έκανε, καθώς η ανταλλαγή χαρτιών είναι πιο βολική. Σε περίπτωση δε που κάποιος αποφάσιζε να κάνει ανάληψη χρυσού, πάντα θα υπήρχε πολύ περισσότερο στις «αποθήκες» επειδή οι περισσότεροι των ανθρώπων ποτέ δεν κάνουν ανάληψη τον χρυσό τους!).


Επιπρόσθετα, οι «χρηματιστές-τραπεζίτες», ως ανταλλαγή με τους πελάτες που τους «επέτρεπαν» να δανειστούν χάρτινα πιστοποιητικά συγκεκριμένης αξίας χρυσού, χρέωναν τόκο στο «δάνειο», κάτι που σημαίνει πολύ απλά ότι, στο τέλος, οι «δανειστές» κατέληγαν με πολύ περισσότερο χρυσό απ’ ό,τι είχαν αρχικά.


Αν τώρα το άτομο-πελάτης αδυνατούσε να ξεπληρώσει το χρέος του, οι «δανειστές» θα ξεπληρώνονταν με άλλο υλικό είδος, που θα έπαιρναν ως αποζημίωση.


Αυτό λοιπόν που ανακάλυψαν και συνειδητοποίησαν πλήρως οι «χρηματιστές» (δηλαδή οι τράπεζες) ήταν ότι, για κάθε κιλό χρυσού που είχαν εκεί στη διάθεσή τους να μένει σταθερός και στάσιμος, αυτοί μπορούσαν να τυπώσουν και κυκλοφορήσουν χάρτινα πιστοποιητικά αξίας περίπου 10 φορές παραπάνω από την αξία του στάσιμου χρυσού!


Εξάλλου, ξαναλέμε, πολύ λίγοι άνθρωποι θα εμφανίζονταν ποτέ να κάνουν ανάληψη τον χρυσό τους. Έτσι πάντα υπήρχε πολύ περισσότερο χρυσάφι απ’ ό,τι χρειάζονταν οι ίδιοι, για να καλύψουν τις αναλήψεις αυτών των λίγων πελατών που ήθελαν να κάνουν ανάληψη του χρυσού τους…


Αφού κάλυπταν λοιπόν τις ανάγκες αυτών των λίγων πελατών, είχαν στη διάθεσή τους πολύ περισσότερο χρυσό να μένει εκεί σ’ αυτούς στάσιμος…


Επιπλέον δε, με τη χρέωση τόκων επί της «αξίας» του χρυσού που δάνειζαν, είχαν εξασφαλίσει απόθεμα για καιρούς κρίσεων με την κατοχή πολύ περισσότερου χρυσού ή άλλων υλικών ειδών, απ’ ό,τι είχαν αρχικά ξεκινήσει…


Αν έχω 10 €, μπορώ να σου δανείσω 10 €. Αλλά αυτό που ανακάλυψαν οι συγκεκριμένοι τραπεζίτες είναι ότι, για κάθε 10 € σε χρυσό που είχαν, μπορούσαν να τυπώσουν χάρτινα πιστοποιητικά που αντιπροσώπευαν την αξία 100 € χρυσού.


Με άλλα λόγια, μπορούσαν να χορηγήσουν «δάνεια» η αξία των οποίων υπερέβαινε και ξεπερνούσε κατά πολύ την πραγματική αξία του αποθεματικού τους σε χρυσό!


Μπορούσαν να δανείζουν πολλά περισσότερα απ’ ό,τι είχαν!


Αυτή η αρχή τραπεζικών δοσοληψιών ισχύει και σήμερα στην εποχή μας.


Πρόκειται περί του επτασφράγιστου και διαβόητου «Fractional Reserve Banking», ελληνιστί «Κλασματικό Αποθεματικό Τραπεζικό Σύστημα».


Αλλά το σύγχρονο παιχνίδι του χρήματος έχει αναβιβάσει το κλασματικό τραπεζικό αποθεματικό σε άλλο επίπεδο, για το οποίο θα ενημερωθείτε παρακάτω…


Τώρα, αυτό που πρέπει να κατανοήσετε με τα παραπάνω είναι ότι, τα χάρτινα πιστοποιητικά αντιπροσωπεύουν αυτό που σήμερα ονομάζουμε «χρήμα». Είναι εξίσου σημαντικό το γεγονός ότι, αυτά τα χάρτινα πιστοποιητικά δεν είχαν εγγενή αξία αυτά καθ’ εαυτά, ήταν σκέτο κομμάτι χαρτί.


Πως λοιπόν θα καθορίζατε την αξία ενός κομματιού χαρτιού;


Δύσκολη σκέψη και… παράλογη, πόσο να αξίζει ένα κομμάτι χαρτιού δηλαδή; Άρα, δεν πρόκειται για την αξία του χαρτιού καθεαυτού αλλά για την αξία που αυτά τα χαρτιά αντιπροσωπεύουν και μεταφέρουν επάνω τους.


Με άλλα λόγια, πρόκειται για την… πίστη και εμπιστοσύνη που άνθρωποι όπως εσύ κι εγώ, όπως όλοι μας, οι κοινοί θνητοί (!) δηλαδή, είχαμε και έχουμε σ’ αυτό που αντιπροσωπεύουν αυτά τα χαρτιά!


Πάνω απ’ όλα, αυτό που είναι πάρα πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε όλοι είναι: Αυτοί οι τραπεζίτες εξέδιδαν δάνεια αξίας ασυγκρίτως μεγαλύτερης από την αξία του χρυσού που είχαν ως αντίκρισμα, πολύ παραπάνω από την αξία του χρυσού που είχαν στην κατοχή τους (δηλαδή την αξία του υπάρχοντος χρυσού σε απόθεμα).


Εξέδιδαν δάνεια, η αξία των οποίων -αν αθροίζονταν όλα μαζί- θα ξεπερνούσε κατά πολύ τη συνολική αξία των αποθεμάτων τους σε χρυσό!

Ακόμη κι έτσι όμως, οι άνθρωποι πίστευαν στην αξία αυτών των χάρτινων πιστοποιητικών γιατί, θεωρούσαν ότι αν εμφάνιζαν αυτά τα πιστοποιητικά θα μπορούσαν να συλλέξουν τον χρυσό που αντιπροσώπευαν αυτά τα πιστοποιητικά.


Όμως, στην υποτιθέμενη περίπτωση που ΟΛΟΙ οι κάτοχοι πιστοποιητικών πήγαιναν να εμφανίσουν τα χάρτινα πιστοποιητικά τους για να κάνουν ανάληψη τον χρυσό τους, τα αποθέματα χρυσού δε θα ήταν αρκετά καθόλου για να καλύψουν όλες αυτές τις αιτήσεις ανάληψης!


Κι αυτό συμβαίνει διότι -επαναλαμβάνεται ξανά!-, όλα τα χάρτινα πιστοποιητικά που ήταν σε κυκλοφορία, αθροιζόμενα όλα μαζί ξεπερνούσαν πέρα από κάθε φαντασία την πραγματική αξία του χρυσού που είχε κατατεθεί και που -υποτίθεται- ήταν το πραγματικό αντίκρισμα αυτών των πιστοποιητικών!


Οι τράπεζες θα αδυνατούσαν πλήρως να επιστρέψουν τον χρυσό στους πελάτες τους, γιατί πολύ απλά δεν έφτανε για όλους, δεν υπήρχε τόσο μεγάλη υπαρκτή ποσότητα χρυσού στα αποθέματά τους! Είχαν εκδοθεί δηλαδή πολλά περισσότερα δάνεια σε σύγκριση με την πραγματική αξία του υπάρχοντος κατατιθέμενου χρυσού.


Παρόλ’ αυτά, οι τραπεζίτες μπορούσαν να βάλουν σε εφαρμογή τα σχέδια τους γιατί γνώριζαν πολύ καλά ότι αυτή η περίπτωση ποτέ δε θα υπήρχε, δηλαδή να έρθουν όλοι ταυτόχρονα και να ζητήσουν το χρυσό τους επί τη εμφανίσει των χάρτινων πιστοποιητικών τους…!


Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αν και αυτά τα χάρτινα πιστοποιητικά που κυκλοφορούσαν δεν «υποστηρίζονταν» και δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό διότι απλά δεν υπήρχε τόσο πολύ χρυσάφι σε απόθεμα, οι τραπεζίτες μπορούσαν -για πολλά χρόνια- να τυπώνουν και κυκλοφορούν χάρτινα πιστοποιητικά και να δίνουν δάνεια.


Τα χάρτινα πιστοποιητικά είναι αυτό που αποκαλούμε σήμερα «χρήμα».


Κοντολογίς, αυτό που έκαναν οι τραπεζίτες ήταν να εκδίδουν χρήμα από σκέτο αέρα, με το να τυπώνουν ένα χάρτινο πιστοποιητικό το οποίο όμως δεν είχε πραγματικό αντίκρισμα σε χρυσό, αλλά ούτε και σε τίποτ’ άλλο!


Δημιουργούσαν χρήμα από σκέτο αέρα και έπαιζαν ένα παιχνίδι εμπιστοσύνης και πεποιθήσεων.


Κι αυτό στην ουσία είναι η μετεξέλιξη του χρήματος…


Η εμπιστοσύνη ή πίστη ή πεποίθησή μας στην αξία κάποιου αντικειμένου, το οποίο όμως δε βρίσκεται εκεί με τη «φυσική» του μορφή. Κι αυτό είναι που ανακάλυψαν μέσω της ψυχολογίας ατόμων και μαζών και που εκμεταλλεύτηκαν και εκμεταλλεύονται και σήμερα, με περισσή μαεστρία και τέχνη, χωρίς να τους παίρνουμε χαμπάρι καθόλου!


Οι τραπεζίτες «ξέρουν» ότι το χρήμα δεν τελειώνει ποτέ, αφού είναι ενέργεια και παράγεται όποτε θελήσουν αυτοί από σκέτο αέρα. Ως γνωστόν, η ενέργεια δεν τελειώνει ποτέ, δε στερεύει, δε φθείρεται, απλά αλλάζει χέρια και τόπους αποθήκευσης.


Aυτό είναι το επτασφράγιστο μυστικό των αιώνων, ή μάλλον του καιρού μας, καθώς, φρόντισαν όλοι οι επικυρίαρχοι να θωρακίσουν με νόμους τις Κεντρικές Τράπεζές τους ώστε να έχουν το μοναδικό προνόμιο τύπωσης και κυκλοφορίας νέου χρήματος, αυτές και κανείς άλλος!


Μέγιστο παράδειγμα η (προπολεμική) ιστορία εκείνου του μικρού Αυστριακού χωριού όπου ο δήμαρχός του εξέδωσε εσωτερικό χρήμα, η οικονομία του χωριού άνθισε αλλά το «κράτος» απαγόρευσε κάθε τέτοια δραστηριότητα και το γκρέμισε ξανά στα τάρταρα της ανεργίας, της κατάθλιψης και μιζέριας…

Υπάρχει κι άλλο όμως…


Οι οικονομίες των κρατών του πλανήτη, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, λειτουργούν σύμφωνα με το Fractional Reserve Banking.


Τα πάντα στη ζωή μας πλέον «ελέγχονται» από το εν λόγω οικονομικό σύστημα. Άμεσα ή έμμεσα, όλα είναι συνδεδεμένα με το σύστημα αυτό.


Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει άγνοια τεραστίων διαστάσεων στους ανθρώπους περί τούτου!


Μεγάλος αριθμός αποφοίτων οικονομικών σχολών και πανεπιστημίων δεν έχουν ιδέα για το πως πραγματικά λειτουργεί αυτό το σύστημα. Αν είχαν ιδέα, θα είχαν επαναστατήσει!


Όσοι έχουν γνώση του συστήματος όμως και δεν επαναστατούν είναι είτε γιατί έχουν τεράστια συμφέροντα, είτε γιατί το αποδέχονται σαν καλογρασαρισμένο γρανάζι της δημοκρατίας, καθώς κατάφερε -μετά από αγώνες δεκαετιών από τους τραπεζίτες- να είναι πλήρως νόμιμο!


Ρωτώντας έναν τυχαίο οικονομολόγο να εξηγήσει τι ακριβώς είναι το Fractional Reserve Banking, είναι πολύ πιθανό να σας βομβαρδίσει με ανούσιες οικονομικές θεωρίες, ορολογίες και εξισώσεις. Αυτό από μόνο του απωθεί τον κοινό νου και το ξέρουν καλά οι γνωρίζοντες τα μυστικά.


Αλλά με απλά μαθηματικά, Fractional Reserve Banking σημαίνει: Από κάθε, περίπου, 1.000 € αποθεματικών κεφαλαίων μιας τράπεζας, το τραπεζικό σύστημα (μπορεί και) δημιουργεί, περίπου, 100.000 € ζεστό χρήμα!


Εξίσου πολύ σημαντικό:


Αν, για παράδειγμα, η τράπεζα έχει 100 € ως αποθεματικό κεφάλαιο, μπορεί να δανείζει -σύμφωνα με το Κλασματικό Αποθεματικό Τραπεζικό Σύστημα- 1000 € σε δάνεια. Απ’ αυτά τα 1000 € σε δάνεια, λαμβάνει πίσω κι επιπρόσθετους τόκους. Δηλαδή, αν υποθετικά οι τόκοι είναι 300 €, η τράπεζα λαμβάνει πίσω 1000 + 300 = 1300 €, άρα, «πλουτίζει» συνεχώς κάθε φορά που για κάθε 100 € δανείζει 1000 € και της «επιστρέφονται» 1300 € από τόκους, επιτόκια, πανωτόκια, παραπανωτόκια κλπ!


«Φαινομενικά» λοιπόν, η τράπεζα πλουτίζει ασταμάτητα και εσαεί, θα «έπρεπε» υποθετικά να έχει στα ταμεία της αμέτρητα δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά στην πραγματικότητα δεν… ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!


Το διανοείστε;;;


(Εκείνα τα διαβόητα υψηλά και παχυλά bonus των τραπεζικών στελεχών και managers, από πού προέρχονται άραγε;;)


Αφού όλα ήταν και είναι «αέρας», πως είναι δυνατόν να πλουτίζει από επιστρεφόμενο συσσωρευμένο αέρα;


Αγανακτήσατε μήπως;


Τι πραγματικά είναι το χρήμα…


Όπως εξηγήσαμε παραπάνω, το «Κλασματικό Aποθεματικό Τραπεζικό Σύστημα» (Fractional Reserve Banking), έχει αναβιβαστεί σε εντελώς νέο επίπεδο στην εποχή μας.


Πρώτ’ απ’ όλα, το όλο φαινόμενο του «παιχνιδιού του χρήματος» έχει, προϊόντος του χρόνου, εξαπλωθεί ευρέως σε παγκόσμια κλίμακα.


Πολύ περισσότερο και αμέτρητο «χρήμα» κυκλοφόρησε καθώς όλος ο κόσμος άρχισε να παίζει το παιχνίδι αυτό και ο πληθυσμός αυξήθηκε. Κατ’ επέκταση και σε πολύ γενικά πλαίσια, έχουν εκδοθεί πολλά περισσότερα δάνεια, ξεπερνώντας την αξία του υπάρχοντος χρυσού (των εθνικών αποθεμάτων χρυσού όλων των κρατών!) κατά πολύ περισσότερο από την εποχή που ξεκίνησε το σύστημα, απλά και μόνο με την αύξηση των μεγεθών.


Συν τοίς άλλοις, όλη η ιδέα του «χρήματος» έχει γίνει πολύ περισσότερο εικονική και γίνεται ολοένα και πιο εικονική στην εποχή μας. Σήμερα, δεν πληρώνουμε καν με «χρήμα» για υλικά αγαθά, αλλά πληρώνουμε για υλικά αγαθά με «εικονικές πιστωτικές μονάδες».


Εμπλεκόμαστε σε οικονομικές δοσοληψίες που γίνονται πλήρως με ηλεκτρονική μορφή. Υπάρχει όλο και λιγότερο «φυσικό χρήμα» στις μέρες μας…


Αυτό που συμβαίνει ουσιαστικά είναι ότι, συνεχώς μεταφέρουμε και ανταλλάσουμε πιστωτικές μονάδες που δεν μπορούμε ν’ αγγίξουμε στη «φυσική» τους μορφή, οι οποίες αντιπροσωπεύουν «χρήμα», το οποίο δεν έχει εγγενή αξία εκτός από αυτή των χαρτιών και μετάλλων (νομισμάτων), το οποίο πάλι με τη σειρά του αντιπροσωπεύει κάτι που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σε «φυσική μορφή»!


Κάποιος πηγαίνει, για παράδειγμα, στην τράπεζα για να πάρει δάνειο ή άλλη μορφή τραπεζικής εξυπηρέτησης.


Όταν όμως εγκρίνεται το δάνειο, η τράπεζα δεν τυπώνει νέα τραπεζογραμμάτια (χάρτινα πιστοποιητικά), αλλά ούτε και καινούργια μεταλλικά νομίσματα (κέρματα).


Αντιθέτως, η τράπεζα πληκτρολογεί έναν αριθμό σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή.


Ας πούμε ότι δανείζεσαι ποσό 10.000 €…


Η τράπεζα απλά σου πληκτρολογεί ένα νούμερο 10.000 πιστωτικών μονάδων, το οποίο αίφνης εμφανίζεται στον τραπεζικό σου λογαριασμό. Δεν έχει εκτυπωθεί ούτε ένα τραπεζογραμμάτιο (χάρτινο πιστοποιητικό) και δεν έχει κατασκευασθεί κανένα καινούργιο νόμισμα (κέρματα).


10.000 νέες «πιστωτικές μονάδες» (ευρώ) μόλις κυκλοφόρησαν στην αγορά!


10.000 νέες «πιστωτικές μονάδες» (ευρώ) δημιουργήθηκαν από σκέτο αέρα!


Η τράπεζα σου δάνεισε κάτι που δεν κατείχε σε αρχική φάση. Αναλογιστείτε τώρα τι συμβαίνει σε εθνική ή παγκόσμια κλίμακα και πόσο χρήμα δημιουργήθηκε σε οθόνες υπολογιστών ή τραπεζικούς λογαριασμούς!



Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο, το συνολικό χρήμα σε κυκλοφορία σήμερα, αντιπροσωπεύει μια αξία η οποία ξεπερνά -ασύλληπτα- την ποσότητα χρυσού, η οποία υποτίθεται «υποστηρίζει» αυτό το κυκλοφορούμενο χρήμα και, θεωρητικά (!), βρίσκεται στα εθνικά θησαυροφυλάκια όλων των κρατών της γης.


Εξ ου και η σημασία που αποδίδεται στο χρυσό των κρατών ως κρατικά αποθέματα, αλλά και ως μέσο συναλλαγών στα διάφορα χρηματιστήρια παγκοσμίως.


Ας φέρει ο αναγνώστης στη μνήμη του το πρόσφατο σκάνδαλο με τον Ντομινίκ Στρός Καν, όταν «ανακάλυψε» ότι δεν υπήρχε χρυσός (!) στα αποθεματικά κρατικά ταμεία των ΗΠΑ, κάτι που φέρεται να είναι -μεταξύ άλλων- η αιτία της βίαιης απομάκρυνσής του από το ΔΝΤ…


Επαναλαμβάνεται λοιπόν το φαινόμενο για να γίνει κατανοητό: Κάθε φορά που παίρνεις δάνειο από οποιαδήποτε τράπεζα, ουσιαστικά δημιουργεί (η τράπεζα) ζεστό χρήμα από σκέτο κοπανιστό αέρα, το οποίο καλείσαι μετά να αποπληρώσεις με τοκογλυφικό επιτόκιο.


Αν πιστεύετε ότι η τράπεζα σας δανείζει χρήματα που έχει στην αποθήκη της ή από καταθέσεις άλλων, τότε πλανάσθε πλάνην οικτρά!


Συνεχίζετε να είστε οικτρά πλανεμένοι αν νομίζετε ότι οι κυβερνήσεις δημιουργούν το χρήμα που έχετε στους τραπεζικούς σας λογαριασμούς…


Μέγιστη ειρωνεία αποτελούν και τα «κόλπα και νάζια» που κάνουν οι τράπεζες στη διαδικασία έγκρισης δανείου σε κάποιον ιδιώτη.


«Εξετάζουν» δήθεν τα δικαιολογητικά με λεπτομέρεια αν δύναται ο δανειολήπτης να αποπληρώσει το δάνειο μακροχρόνια, αν έχει αξιόπιστη και σταθερή δουλειά (δημόσιος υπάλληλος, ιατρός, στρατιωτικός, πυροσβέστης, εκπαιδευτικός κλπ.), παρατείνουν εντέχνως την αναμονή έγκρισης (ψυχολογικός παράγοντας που επιφέρει σύγχυση-αγωνία και ενισχύει ενδόμυχα και υποσυνείδητα στον δανειολήπτη και τους πολίτες την ισχύ των τραπεζών και τη δυνατότητά τους να… δίνουν χρήμα!), αν έχει άλλα εισοδήματα, αν, αν, αν,…


Γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι θα δανείσουν «αέρα» κοπανιστό στον εκάστοτε δανειολήπτη αλλά του βγάζουν την πίστη με παράβολα, συμβολαιογράφους, δικηγόρους, συμφωνητικά, εγγυήσεις, βεβαιώσεις κλπ.


Στόχος; Nα συντηρείται η… πίστη και πεποίθηση του κόσμου στην «ύπαρξη» χρήματος, στη δυνατότητα χορήγησής του από τις τράπεζες, στην αγωνία να εξασφαλίσει τα χρήματα κατοπινά ο δανειολήπτης για να ξεπληρώσει, να εργάζεται αγχωμένα νυχθημερόν για τη δόση, να διαιωνίζεται εν τέλει και να τρέφεται το Κλασματικό Αποθεματικό Τραπεζικό Σύστημα!


Λοιπόν, τι λέτε; To είχατε συνειδητοποιήσει αυτό ποτέ;


Τι σημαίνει όμως περαιτέρω;


Σημαίνει ότι, το «χρήμα» αυτό καθεαυτό δεν είναι πραγματικό με τη γενική έννοιά που χρησιμοποιούμε να ερμηνεύσουμε τη λέξη «πραγματικό».


Αυτό που ονομάζουμε «χρήμα» δεν είναι τίποτ’ άλλο από την πίστη μας στην αξία που αυτό αντιπροσωπεύει.


[Ακόμη κι όταν μιλάμε για τον χρυσό, το υλικό που υποτίθεται «υποστηρίζει» όλο το χρήμα που κυκλοφορεί (κάτι που δε γίνεται ούτε κατά διάνοια), γιατί θεωρούμε τον χρυσό τόσο πολύτιμο; Επειδή είναι πανέμορφος και ελκυστικός στην όψη; Ποιος ή ποιοί αποφάσισαν ότι ο χρυσός έχει περισσότερη αξία από το σίδηρο ή άλλο μέταλλο; Συλλογίζεστε τώρα γιατί ο χρυσός αποτελεί το σκληρότερο και σπουδαιότερο στοιχείο της οικονομίας, και ΟΧΙ το πετρέλαιο, ή το φυσικό αέριο, ή ο σίδηρος, ή οι ακίνητες περιουσίες; Μπορείτε να διακρίνετε τώρα γιατί εξαφανίζεται ο χρυσός σταδιακά και συσσωρεύεται στις αποθήκες κάποιων;]


Πρόκειται λοιπόν περί παιχνιδιού, ένα θέμα της πίστης μας σε κάτι που μας κάνει κόλπα.


Άρα λοιπόν, επειδή το «χρήμα» ή «πιστωτικές μονάδες» δεν υπάρχουν αλλά θεωρούνται ότι έχουν αξία απλά και μόνο της συλλογικής πίστης μας (όλων των ανθρώπων), τι στ’ αλήθεια είναι το χρήμα;


Ιδού η απάντηση:


Το χρήμα είναι μια μορφή ενέργειας. Είναι μια μορφή πίστης, ένα αίσθημα, μια ενέργεια.


Μόλις το συνειδητοποιήσετε, απαιτείται να υιοθετήσετε ένα εντελώς νέο πρίσμα κοσμοθεώρησης και προσέγγισης στη ζωή σας.





 HELLAS NOW

Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2014

Οι Γερμανοί έψαχναν τις ρίζες τους στα ελληνικά σπήλαια


«Σεϊντί. Παλαιολιθική κατοίκηση στη Βοιωτία» του Πάρι Βαρβαρούση. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαζήση


Μια ξεχασμένη ιστορία, που δείχνει το ενδιαφέρον των Γερμανών να βρουν τις παλαιότατες πολιτισμικές τους ρίζες και μάλιστα στην Ελλάδα, πράγμα που εξηγεί το θαυμασμό αλλά και το φθόνο τους για τον τόπο μας, έρχεται να μας θυμίσει ένα βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαζήση με τίτλο «Σεϊντί. 

Το Σεϊντί σήμερα στις παρυφές τη Κωπαΐδας 

  Το Σεϊντί σήμερα στις παρυφές τη Κωπαΐδας Παλαιολιθική κατοίκηση στη Βοιωτία» του Πάρι Βαρβαρούση. Ο συγγραφέας, ύστερα από μια εισαγωγή στην παλαιολιθική κατοίκηση της Βοιωτίας, φωτίζει την ιστορία του σπηλαίου Σεϊντί Αλιάρτου, μιας φυσικής βεράντας για τον άνθρωπο εκείνης της εποχής, ο οποίος θα μπορούσε να εντοπίσει τα θηράματά του στο στενό πέρασμα άγριων ζώων μεταξύ της λίμνης Κωπαΐδας και του Ελικώνα. 

Ιχνη φωτιάς
Οι ανασκαφές σε αυτό το σπήλαιο, που ο κ. Βαρβαρούσης αποκαλεί «βραχοσκεπή» λόγω του μικρού βάθους του και της διάβρωσης που έχει υποστεί από τη βροχή και το χιόνι η είσοδός του ύστερα από τόσες χιλιετίες, ξεκίνησαν στα μέσα περίπου του περασμένου αιώνα. Οι συστηματικές εκείνες έρευνες έδειξαν «παλαιολιθικά κατάλοιπα και πλειστοκαινική πανίδα μεγάλων θηλαστικών». Επίσης «στα κατώτερα στρώματα της βραχοσκεπής αναγνωρίστηκαν λιθοτεχνίες από πυριτόλιθο, ίχνη φωτιάς, θραυσμένα οστά και δόντια μεγάλων θηλαστικών, υπολείμματα οστράκων και άλλα κατάλοιπα διατροφής των ενοίκων του, ορισμένα από τα οποία χρονολογούνται στην Ωρινάκια πολιτισμική φάση, περίπου 30.000 χρόνια πριν από σήμερα». 

Το εσωτερικό της βραχοσκεπής Σεϊντί 

  Το εσωτερικό της βραχοσκεπής Σεϊντί Θα πει κανείς πως, δόξα τω Θεώ, έχουμε πολλά σπήλαια στην Ελλάδα με ευρήματα κατοίκησης από την παλαιολιθική εποχή. Εδώ όμως «η στρωματογραφική ακολουθία άλλαξε ουσιαστικά και τον προϊστορικό χάρτη της Ελλάδας, ο οποίος μέχρι τότε εμφανιζόταν χωρίς καμία αποτύπωση παλαιολιθικών θέσεων». Επίσης ήταν η πρώτη φορά που επιβεβαιώθηκε κατοίκηση στον ελληνικό χώρο όχι τροφοπαραγωγών, αλλά κυνηγών τροφοσυλλεκτών.
Η διαπίστωση αυτή έγινε το 1941, όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Γερμανός αρχαιολόγος Rudolf Stampfus με σκοπό να εντοπίσει υλικό από την περίοδο των παγετώνων και να συγκεντρώσει ευρήματα για τον άνθρωπο που έζησε σε πολύ παρωχημένες εποχές, όπως σημειώνεται στο βιβλίο. «Επειτα από ολιγοήμερες έρευνες στην ανατολική λεκάνη της Κωπαΐδας, όπου υπάρχουν αρκετά σπήλαια και βραχοσκεπές, προχώρησε σε περιορισμένη ανασκαφή στο Σεϊντί (20-29 Οκτωβρίου 1941). Επιστρέφοντας στη Γερμανία μετέφερε μέρος των λίθινων και οστέινων ευρημάτων στο Πανεπιστήμιο Freiburg για παραιτέρω μελέτη, ενώ ένα άλλο μέρος παρέδωσε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών». Υστερα από δεκαπέντε χρόνια ήρθε και έκανε ανασκαφές η εξειδικευμένη στη χρονολόγηση ιζημάτων και οστών προϊστορικής εποχής Elisabeth Schmid. Σήμερα τα ευρήματα από το Σεϊντί είναι εκαντοντάδες λίθινα και οστέινα εργαλεία, ενώ οι τομές στις επιχώσεις έδειξαν κατάλοιπα γεωμετρικών, κλασικών και ελληνιστικών χρόνων, δηλαδή συνεχή χρήση. 

Στο ερώτημα τι προσέλκυσε τους Γερμανούς σ' αυτό το σπήλαιο, η απάντηση είναι ότι οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου έψαχναν να βρουν την πολιτισμική καταγωγή τους σε παλαιολιθικές θέσεις της Ευρώπης. Ενας μεγάλος αριθμός Γερμανών αρχαιολόγων είχε ενταχθεί σε προγράμματα του ναζιστικού καθεστώτος για την αναζήτηση πολιτισμικών κοιτίδων ινδογερμανικής καταγωγής και κρυμμένων θησαυρών. Ο καθηγητής Rudolf Stampfus είχε ενταχθεί σε ένα από τα ναζιστικά αυτά προγράμματα και ήρθε στην περίοδο της Κατοχής για να εξερευνήσει το σπήλαιο Σεϊντί γι' αυτόν ακριβώς το σκοπό... Οι γνώσεις του για την κλασική Ελλάδα αποτέλεσε το κίνητρο για το ερευνητικό πρόγραμμα του Βερολίνου «Σπήλαια Κεντρικής Ελλάδας». Ο Stampfus παρατήρησε πως ορισμένα από τα λίθινα αντικείμενα της Ωρινάκιας φάσης είναι ανατολικής προέλευσης, πράγμα που επιβεβαιώνει τη θεωρία ότι οι κυνηγετικές ομάδες προέρχονταν από ανατολικά γεωγραφικά διαμερίσματα. Ανατολική προέλευση διακρίνει ο Γερμανός αρχαιολόγος στις φυλλόσχημες αιχμές (με μίσχο). 

Homo sapiens
 

  Ο άνθρωπος που πρωτοκατοίκησε στο Σεϊντί ανήκει στην εποχή των παγετώνων, «όταν μεγάλο τμήμα της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, καθώς και μέρος της Κεντρικής Ελλάδας στην περιοχή της Πίνδου, καλύπτονταν με πάγους». 

«Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε στον ευρωπαϊκό χώρο ο homo sapiens, ο πρώτος ανατομικά σύγχρονος άνθρωπος, ο οποίος αντικατέστησε τους πληθυσμούς του τύπου homo erectus (όρθιος άνθρωπος) και homo neandertalensis (άνθρωπος του Νεάντερταλ). Ο homo sapiens και η ακόμη πιο εξελιγμένη μορφή του homo sapiens sapiens ήλθε από την αφρικανική ήπειρο και μετακινήθηκε μέσω της Εγγύς Ανατολής στον ευρωπαϊκό χώρο». 

Οι άνθρωποι αυτοί ασχολούνταν με το κυνήγι ζώων και πτηνών και τη συλλογή καρπών. Αναγκάζονταν να ακολουθούν στις εποχικές μετακινήσεις τους τα ζώα και να βρίσκουν ασφαλή καταλύματα σε σπήλαια ή βραχοσκεπές, αρκεί να είχαν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, όπως ακριβώς συμβαίνει στο Σεϊντί. Οταν βελτιώθηκαν οι κλιματικές συνθήκες, εγκατέλειψαν τις σπηλιές και έφτιαξαν καλύβες, χρησιμοποιώντας τες πλέον για την αποθήκευση τροφίμων και το σταβλισμό των ζώων. 


enet
 

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΠΟΤΕ ΤΟ ΛΕΓΑΝΕ........


Κάποτε ο χρόνος, είχε 4 εποχές.Τώρα έχει 2.

Κάποτε δουλεύαμε 8 ώρες, τώρα χάσαμε το μέτρημα.

Κάποτε είχαμε χρόνο για έναν καφέ με τους φίλους μας, τώρα τα λέμε μέσω FACEBOOK, και SKYPE.

Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, τώρα κοιτάμε μόνο τηλεόραση.

Κάποτε παίζαμε ποδόσφαιρο στις αλάνες, τώρα παίζουμε play station.

Κάποτε κοιτάγαμε τον άλλον στα μάτια και λέγαμε ΣΥΓΝΩΜΗ. Τώρα στέλνουμε sms.

Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε 2 χρόνια, τώρα σε 2 μήνες το έχουμε βαρεθεί.

Κάποτε είχαμε 2 κανάλια και βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε, τώρα έχουμε 100 και άντε να αξίζει 1.

Κάποτε είχαμε την λεβεντιά να λέμε «έκανα λάθος», τώρα λέμε ,«αυτός φταίει».

Κάποτε κοιτούσαμε τους ανθρώπους στα μάτια, τώρα στην τσέπη.

Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε, τώρα ζούμε για να δουλεύουμε.

Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας, τώρα δεν έχουμε για κανέναν.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΠΟΤΕ ΤΟ ΛΕΓΑΝΕ ΖΩΗ....:
 
 
 
 

Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2014

Οι 23 εξαιρέσεις για το 'χαράτσι' του 1 ευρώ ανά συνταγή στον ΕΟΠΥΥ


Σύμφωνα με εγκύκλιο του υπουργού Υγείας, της ανωτέρω καταβολής εξαιρούνται 23 κατηγορίες ασθενών που αναφέρονται στην Κοινή Υπουργική Απόφαση 104747/12.






Οι 23 εξαιρέσεις για το 'χαράτσι' του 1 ευρώ ανά συνταγή στον ΕΟΠΥΥ

Του Δημήτρη Καραγιώργου

Τις ομάδες των ασθενών οι οποίοι εξαιρούνται από την καταβολή 1 ευρώ ανά συνταγή, καθόρισε ο υπουργός Υγείας.

Με σχετική εγκύκλιο, ο κ. Γεωργιάδης ενημερώνει ότι το μέτρο θα ισχύσει από τις 8 Ιανουαρίου, στο πλαίσιο της εφαρμογής του νόμου 4093/2012, στον οποίο αναφέρονται τα εξής:

'Ορίζεται η εκ μέρους των ασθενών καταβολή υπέρ του ΕΟΠΥΥ του ποσού του ενός (1) ευρώ ανά συνταγή που εκτελείται από τον εκάστοτε φαρμακοποιό'.

Σύμφωνα με τον υπουργό, της ανωτέρω καταβολής εξαιρούνται οι κατηγορίες ασθενών της περίπτωσης Β της παραγράφου 2 της Κοινής Υπουργικής Απόφασης 104747/12.
Με απλά λόγια, από την καταβολή του 1 ευρώ εξαιρούνται οι πάσχοντες από τις εξής ασθένειες:
  • Νεοπλάσματα όλων των συστημάτων και λευχαιμιών.
  • Σακχαρώδη διαβήτη τύπου Ι.
  • Ψυχώσεις (όσον αφορά τα αντιψυχωτικά φάρμακα και όχι τα καταθλιπτικά).
  • Μεσογειακή αναιμία, δρεπανοκυτταρική και μικροδρεπανοκυτταρική αναιμία, ομόζυγη μεσογειακή αναιμία, ενδιάμεση μεσογειακή αναιμία και ομόζυγη δρεπανο− κυτταρική αναιμία.
  • Ιδιοπαθή αιμολυτική αναιμία − θρομβοπενική πορφύρα.
  • Νυχτερινή παροξυσμική αιμοσφαιρινουρία.
  • Αιμορροφιλία (αντιαιμορροφιλικοί παράγοντες).
  • Υποφυσιογενή νανισμό (αυξητική ορμόνη).
  • Κυστική ίνωση (κυστική ινώδη νόσο, ινοκυστική νόσο).
  • Χρόνια ηπατίτιδα Β και C.
  • Νόσο Wilson (ηπατοφακοειδή εκφύλιση).
  • Γλυκογονίαση − γλυκόγονίαση τύπου IB.
  • Νόσο Gaucher.
  • έλλειψη ορνιθο − καρβαμυλο − τρανσφεράσης.
  • Χρόνια νεφρική νόσο, στάδιο 3 και 4.
  • Νεφρική ανεπάρκεια, που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση.
  • Νόσο Niemann − Pick τύπου C.
  • Υπερφαινυλαλανιναιμία.
  • Σκλήρυνση κατά πλάκας.
Στην ίδια απόφαση αναφέρεται ότι δεν καταβάλλουν συμμετοχή για όλα τα φάρμακα που χορηγούνται για την αντιμετώπιση της κατάστασής τους, οι μεταμοσχευθέντες συμπαγών ή ρευστών οργάνων και ιστών, καθώς και οι παραπληγικοί και τετραπληγικοί.
Δεν καταβάλλουν, επίσης, συμμετοχή οι πάσχοντες από το σύνδρομο ανοσολογικής ανεπάρκειας (AIDS), για τα αντιρρετροϊκά φάρμακα.

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ:


iatronet
 

Οι κορυφαίες Ελληνικές καινοτομίες που άλλαξαν τον κόσμο!



Οι κορυφαίες Ελληνικές καινοτομίες που άλλαξαν τη ζωή των ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο!

Μη βιαστείτε να πείτε ότι… οι σημαντικότερες Ελληνικές πατέντες ανήκουν στην αρχαία Ιστορία μας.


Μπορεί οι χάρτες, τα συστήματα ύδρευσης, οι καταπέλτες, οι γεωμετρικές εφαρμογές να έκαναν διάσημους τους αρχαίους ημών, αλλά έχουν και οι σύγχρονοι ημών την χάρη τους.


Δείτε μία λίστα με σύγχρονες Ελληνικές καινοτομίες που άλλαξαν τη ζωή μας:

Ξεκινώντας την «περιήγηση» των Ελληνικών καινοτομιών, αναιρούμε τα όσα είπαμε προηγου-μένως και παραθέτουμε επιστήμονες και ερευνητές που όντως αξίζουν βαρύγδουπες δηλώσεις θαυμασμού.

Ιστορικές καινοτομίες:

Τεστ Παπ – Γεώργιος Παπανικολάου
Αρχίζουμε από τα. SOS, καθώς δεν θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε την ιατρική εξέταση που εξέλιξε ο μεγάλος Έλληνας επιστήμονας Γεώργιος Παπανικολάου τον περασμένο αιώνα και μπήκε στην ιατρική ρουτίνα κάθε γυναίκας. Το τεστ Παπ αποτέλεσε σταθμό στην διάγνωση του καρκίνου της μήτρας, καθώς μέχρι τότε ο έλεγχος μπορούσε να γίνει μόνο με επώδυνες μεθόδους που περιλάμβαναν τομή των γεννητικών οργάνων. Η πρώτη εφαρμογή του τεστ έγινε το 1923, ενώ ο Έλληνας ερευνητής τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Αμερικανικής Εταιρίας Καρκινολογίας το 1952 για την προσφορά του στην Ιατρική.

Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής
Κορυφαίος Έλληνας μαθηματικός της σύγχρονης εποχής, ο Κ. Καραθεοδωρή διακρίθηκε παγκοσμίως και συνέβαλεμε τα θεωρήματα και τις αποδείξεις του στον Λογισμό των Μεταβολών, που ουσιαστικά έδωσε τις βάσεις για την Θεωρία της Σχετικότητας κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα.


Ο ίδιος ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, που όπως αποκαλύφθηκε το 2005 είχε ανταλλάξει τουλάχιστον δέκα επιστολές με τον Έλληνα επιστήμονα, του είχε επανειλημμένως εκφράσει τον θαυμασμό του.«Αν θέλετε να μπείτε στον κόπο να μου εξηγήσετε ακόμα και τους κανονικούς μετασχηματισμούς θα βρείτε έναν ευγνώμονα και ευσυνείδητο ακροατή. Αν όμως λύσετε και το πρόβλημα των κλειστών γραμμών του χρόνου, θα σταθώ μπροστά σας με σταυρωμένα χέρια. Πίσω από αυτό υπάρχει κρυμμένο κάτι που είναι αντάξιο του ιδρώτα των καλυτέρων», είχε γράψει ο Αϊνστάιν στον Καραθεοδωρή το 1916.



Η πιο πρόσφατη «αναγνώριση» – Δημήτριος Χριστοδούλου
Το «ασιατικό Νόμπελ» κατέκτησε ο Έλληνας μαθηματικός Δημήτριος Χριστοδούλου την περασμένη εβδομάδα. Το Shaw Award για τις μαθηματικές επιστήμες μοιράστηκε ο Έλληνας που διδάσκει Γεωμετρία στην Ζυρίχη τα τελευταία δέκα χρόνια, με τον Αμερικανό φίλο του, Ρίτσαρντ Χάμιλτον. Μαζί άλλωστε θα μοιραστούν το ένα εκατομμύριο δολάρια που συνοδεύει το τρόπαιο.


Σύμφωνα με το Ίδρυμα των βραβείων Shaw, ο Δημήτριος Χριστοδούλου βραβεύεται για το εξαιρετικά καινοτόμο ερευνητικό του έργο στην εφαρμοσμένη Γεωμετρία.



Σύγχρονες καινοτομίες:

1. Οι κάδοι που κάνουν την (οικολογική) διαφορά
Ένας κάδος που στέκεται σαν δέντρο, σας μιλά, ανοίγει αυτόματα την ειδική υποδοχή και δέχεται τα απορρίμματά σας σχεδίασε η ελληνική εταιρία Soukos Robots που εδρεύει στην Λάρισα. Ήδη η θεσσαλική πόλη, το Κιλκίς, η Καβάλα, το Χαλάνδρι, η Ηλιούπολη και πολλοί ακόμα δήμοι της Αττικής και όλης της Ελλάδας έχουν προχωρήσει στην τοποθέτηση των κάδων αυτοματοποιημένης συγκομιδής απορριμμάτων της εταιρίας.


Η πρωτοποριακή στήλη ανιχνεύει αυτόματα την κίνηση, και έτσι, όταν πλησιάσετε με τα απορρίμματά σας, ανοίγει ειδική υποδοχή και με αυτοματοποιημένες φωνητικές οδηγίες τοποθετείτε τα σκουπίδια. Ειδικός μηχανισμός ωθεί προς τα μέσα τον αέρα ώστε να μην βγαίνουν προς τα έξω μυρωδιές, ενώ στην συνέχεια, μέσα στην στήλη, τα απορρίμματα συμπιέζονται ώστε να μειωθεί μέχρι και 80% ο όγκος τους. Ταυτόχρονα, όλη η εγκατάσταση μπορεί να χρησιμεύσει ως στήλη με φως για το βράδυ ή να μεταμορφωθεί σε δέντρο, χάρη στην ειδική υποδοχή για. φοίνικα στην κορυφή της.


2. Οι Έλληνες που «ξύπνησαν» την Fiat και την Mercedes
Κόντρα στην αντίληψη ότι η χώρα μας μένει σταθερά πίσω από τις τεχνολογικές εξελίξεις, οι Έλληνες ερευνητές του Ινστιτούτου Μεταφορών (Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης) ανέλαβαν πριν από περίπου δέκα χρόνια να. αυξήσουν το IQ των αυτοκινήτων. Σε συνεργασία με άλλους ευρωπαϊκούς φορείς αλλά και μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες, «έχτισαν» στα εργαστήρια της χώρας μας το σύστημα AWAKE, που εκτιμά την ενάργεια του οδηγού.
Με άλλα λόγια, δημιούργησαν μια εφαρμογή που ανιχνεύει το πότε ο οδηγός νυστάζει ή οδηγείται στον ύπνο λόγω κούρασης και τον προειδοποιεί ώστε να αποφευχθεί το σχεδόν βέβαιο ατύχημα.


Η υπνηλία κατά την οδήγηση είναι υπεύθυνη περίπου για το 10-20% των οδικών ατυχημάτων και γι” αυτό, αρκετές εταιρίες παραγωγής αυτοκινήτων, όπως η Fiat και η Mercedes έσπευσαν να εφοδιάσουν τα μοντέλα τους με την πρωτοποριακή εφαρμογή.


3. MegaPlast
Η εταιρία που αποδεικνύει ότι οι Ελληνικές πατέντες πουλάνε (κυρίως) στο εξωτερικό έχει την έδρα της στο Ηράκλειο της Κρήτης και ασχολείται με την έρευνα και την παραγωγή συσκευασίας για ευπαθή προϊόντα. Συγκεκριμένα, η MegaPlast έχει λανσάρει το ειδικό υλικό AirOPlast Flex, το οποίο είναι ιδανικό για την μεταφορά φορτίων όπως τρόφιμα, ποτά και κατεψυγένα προϊόντα που χρειάζονται επαρκή αερισμό κατά την μεταφορά της.


Η MegaPlast εξάγει σε όλη την Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Λατινική Αμερική, στην Νότια Αφρική, στην Ιαπωνία και συνεχώς διευρύνει τους επιχειρηματικούς της ορίζοντες, επενδύοντας πάντα στην καινοτομία. Μήπως θα έπρεπε να βρει μιμητές;


4. Προϊόντα Κορρές
Από το παλιότερο Ομοιοπαθητικό Φαρμακείο της Αθήνας και την ίδρυση της Korres το 2005 μέχρι σήμερα, η εταιρία φυσικών προϊόντων κατάφερε να γίνει ένα από τα πιο αξιόλογα και αξιόπιστα ονόματα στον τομέα της, απλώνοντας την φήμη της σε ολόκληρο τον κόσμο.


Αυτό που κάνει την Korres να ξεχωρίζει είναι η επένδυσή της στην εφαρμοσμένη εργαστηριακή έρευνα ουσιών, ώστε να επιτυγχάνονται νέες φόρμουλες ευεξίας και αντιγήρανσης, χωρίς την προσθήκη χημικών ουσιών όπως mineral oil, σιλικόνες και parabens. Αντ' αυτών, η εταιρία προτιμά τα φυσικά -και κατά προτεραιότητα ελληνικά- βότανα και απ” ό,τι όλα δείχνουν, κερδίζει την μάχη.


5. Η «Ελληνικότητα» των Blackberry
Η γνωστή εταιρία τηλεπικοινωνιών Research In Motion, στην οποία οφείλονται οι συσκευές BlackBerry που έχουν κατακλύσει τον κόσμο και αποτελούν το αντίπαλο δέος των iPhones έχει. ελληνικές ρίζες. Ο ιδρυτής της εταιρίας,Mike Lazaridis, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από Έλληνες γονείς και μετανάστευσαν στον Καναδά όταν ο Lazaridis ήταν πέντε ετών.


Πλέον, ο Καναδός επιχειρηματίας θεωρείται ο 17ος πλουσιότερος άνδρας της βορειοαμερικανικής χώρας και ανάμεσα στους 700 πλουσιότερους του πλανήτη. Η RIM τα τελευταία δεκαπέντε περίπου χρόνια έχει λανσάρει προγράμματα όπως mail server software, spam firewall υπηρεσίες, αλλά και τα γνωστά smartphones BlackBerry και τα tablet PCs PlayBook.


6. Η πράσινη ενέργεια έχει χρώμα γαλανόλευκο
Αυτοκίνητο πόλης που τροφοδοτείται με υδρογόνο. Οικολογικές γεννήτριες ηλεκτρικής ενέργειας που μετατρέπουν τα σπίτια σε. ανακυκλωτές ενέργειας. Εφαρμογές της νανοτεχνολογίας που μοιάζει με άγνωστη γλώσσα για εμάς και θα περιμέναμε να αναπτύσσονται στην Ελβετία ή την Γερρμανία. Κι όμως, όλα τα παραπάνω projects ανήκουν στην εταιρία Tropical Green Technologies, που μελετά αργά αλλά σταθερά τα προϊόντα και τις τεχνολογίες του μέλλοντος.
Το 2008 βραβεύθηκε από τον Bill Gates και το ερευνητικό κέντρο της Microsoft για τα προϊόντα της, ενώ κάθε χρόνο συμμετέχει σε διεθνείς εκθέσεις, όπου προβάλλεται η. ελληνική πλευρά της οικολογίας.



7. Ο Σήφης Σηφάκης και το «Νόμπελ» της Πληροφορικής
Ο ελληνισμός της διασποράς συνεχίζει να μας χαρίζει αφορμές υπερηφάνειας, παρ” ότι συχνά αντιμετωπίζεται με αδιαφορία. Μία από αυτές τις περιπτώσεις είναι ο Σήφης Σηφάκης, ο οποίος το 2008 κατέκτησε το Βραβείο Τούρινγκ, δηλαδή το αντίστοιχο «Νόμπελ» του τομέα της Πληροφορικής.


Ο Έλληνας επιστήμονας που ζει και εργάζεται στην Γαλλία είναι υπεύθυνος μαζί με δύο συναδέλφους του για το «Model Checking», μια πρωτοποριακή διαδικασία ανίχνευσης σφαλμάτων σε πολύπλοκα συστήματα hardware και software. Ο Σήφης Σηφάκης μεταξύ άλλων ίδρυσε το ερευνητικό εργαστήριο Verimag στην Γκρενόμπλ της Γαλλίας και έχει διατελέσει διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας.


8. Ο Μιχαήλ Δερτούζος και τα τρία «w»
Μεγαλωμένος στην Αθήνα, ο Μιχαήλ Δερτούζος άφησε την Ελλάδα για να γίνει βασικό στέλεχος του ΜΙΤ και διευθυντής του Εργαστηρίου των επιστημών της Πληροφορικής στις ΗΠΑ στα μέσα του περασμένου αιώνα. Ο Έλληνας καθηγητής έγινε γνωστός για την επιμονή του να συνδυάζει την τεχνολογία με τον ανθρωπισμό.


Αυτό που λίγοι γνωρίζουμε είναι πως ο Δερτούζος, που απεβίωσε το 2001 είναι ο βασικός υπεύθυνος για τα τρία γράμματα που πληκτρολογούμε κατά κόρον καθημερινά στους υπολογιστές μας. Αυτός ήταν που «έφερε» το «www»του παγκόσμιου ιστού στο Εργαστήριό του και, όπως έχει αναφέρει και ο εφευρέτης του World Wide Web Consortium, Tim Berners-Lee «Αν δεν ήταν ο Μιχάλης, όλο αυτό δεν θα υπήρχε καν. Ήταν μια πηγή ενθουσιασμού, ικανοτήτων, διορατικότητας και εμπειρίας.».



 Ράδιο ΚΑΛΛΟΝΗ

«ΤΥΜΠΑΝΑ ΠΟΛΕΜΟΥ» ΑΠΟ ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕ ΤΟ ΕΜΠΑ ΤΟΥ 2014


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης


http://olympiada.files.wordpress.com/2014/01/cf84cebfcf85cf81cebaceb9cebacf8c-ceb4ceb7cebccebfcf83ceafceb5cf85cebcceb17.jpgΦαίνεται πως γρήγορα άρχισαν να επιβεβαιώνονται οι φόβοι που εκφραστήκαν εδώ και λίγο καιρό ότι η Τουρκία θα προσπαθήσει να εκτονώσει την μεγάλη εσωτερική της κρίση με την εξαγωγής της στο εξωτερικό και στην περίπτωση αυτή ο καλύτερος αποδεκτής της οργής του Ερντογάν, που βλέπει παντού προδότες και συνωμότες, είναι η Ελλάδα που στενάζει κάτω από την μνημονιακή της προδοτική κατοχή. Έτσι με το έμπα του 2014, ένα από τα πιο κρίσιμα έτη για την Τουρκία, πριν καλά καλά αναλάβει η Ελλάδα την  προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Τουρκία άρχισε τις απειλές της προς την ελληνική πλευρά δείχνοντας τα «δόντια» της με προκλητικό τρόπο.


Μόλις μια μέρα μετά την πρωτοχρονιά και συγκεκριμένα στις 2 Ιανουαρίου του 2014, η φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα, Yeni Şafak, κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Sular ısınacak», δηλαδή, «Θα ανάψουν τα νερά» δηλαδή έρχεται μεγάλη κρίση στο Αιγαίο και στην θαλάσσια περιοχή της Κύπρου. Όπως υποστηρίζει το τουρκικό δημοσίευμα, με την ανάληψη της ελληνικής προεδρίας υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η ελληνική πλευρά να αδράξει την ευκαιρία  για να προχωρήσει στην επίσημη αναγνώριση της ΑΟΖ, δηλαδή της ελληνικής «Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης» που σχετίζεται με την ύπαρξη και εκμετάλλευση των τεραστίων ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο στην ευρύτερη περιοχή της Κύπρου. Η Τουρκία, σύμφωνα με την φιλοκυβερνητική Yeni Şafak, δεν θα επιτρέψει με κανένα τρόπο την όποια σε αυτό το εξάμηνο ακόμα και αναφορά της ελληνικής κυβέρνησης στο μεγάλο αυτό θέμα που έχει άμεση σχέση με την ενεργητική πολιτική της Τουρκίας. Η Yeni Şafak συνεχίζοντας τις απειλές της διατυπώνει την θέση ότι η Τουρκία θα συνεχίσει απτόητη τις έρευνες για την ανακάλυψη με την προοπτική άμεσης εκμετάλλευσης των ενεργειακών κοιτασμάτων στην ανατολική Μεσόγειο και σε δεύτερη φάση και στο Αιγαίο, όπου σύμφωνα με τους Τούρκους υπάρχουν τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα που θα συμβάλουν αποφασιστικά στην λύση του μεγάλου ενεργειακού προβλήματος της Τουρκίας. Μάλιστα η τουρκική εφημερίδα φτάνει στο σημείο να κατηγορήσει την ελληνική πλευρά ότι παρά τις έντονες τουρκικές αντιρρήσεις ακόμα δεν… έχει εγκαταλείψει τα σχέδια της για να προχωρήσει στην αποκλειστική έρευνα και  εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο. Δηλαδή με λίγα λόγια η Τουρκία δεν θα επιτρέψει την Ελλάδα να εκμεταλλευτεί αυτά που της ανήκουν δικαιωματικά και με διεθνείς συνθήκες. Δηλαδή φωνάζει ο κλέφτης για…να φύγει ο νοικοκύρης.

Δεν είναι άσχετο με όλη αυτή την κατάσταση που δείχνει τις προθέσεις της  Άγκυρας να εξάγει την μεγάλη εσωτερική της κρίση προς τα δυτικά και οι πρόσφατες πληροφορίες που έρχονται από το  τουρκικό Επιτελείο Ναυτικού, (Haberler.com 1/1/2014), που αναφέρουν ότι η Τουρκιά θα αναπτύξει δύναμη από δέκα ολοκαίνουργια μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου, GİHA, παραγωγής της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας, Aselsan, τα οποία θα κάνουν περιπολίες σε όλο το μήκος και το πλάτος του Αιγαίου. Με λίγα λόγια η Τουρκία προχωρεί στην μόνιμη εγκατάσταση δέκα κατασκοπευτικών αεροσκαφών που θα παρακολουθούν και θα κάνουν συνεχείς αναφορές στο τουρκικό Επιτελείο Ναυτικού όλων των ελληνικών κινήσεων στο ελληνικό Αιγαίο.

Εμείς είχαμε προειδοποιήσει ότι όσο συνεχίζεται μια ανεξέλεγκτη κρίση στην Τουρκία αυτό μπορεί να οδηγήσει το τουρκικό καθεστώς για εκτόνωση της κρίσης σε  μεγαλύτερη προκλητικότητα προς εξωτερικές κατευθύνσεις. Μια Ελλάδα πλήρως αποδυναμωμένη, μια Ελλάδα υπό ευρωπαϊκή κατοχή και μια ελληνική κοινωνία καταπονημένη και εξαντλημένη από την οικονομική κρίση, φαντάζει να είναι προκλητικό δέλεαρ για κάποιους ανεγκέφαλους στην Άγκυρα, (τον τελευταίο καιρό συνεχώς πληθαίνουν τα ειρωνικά δημοσιεύματα στον τουρκικό τύπο για την κατάσταση στην χώρα μας).  Ας αντιληφτούν οι κυβερνώντες, (όποιοι κι αν είναι αυτοί), ότι κάποτε τα ψέματα τελειώνουν και ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα χωρίς επικοινωνίες ηλιθιότητες γιατί εδώ κρίνονται τα πιο ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας και δεν θα πρέπει να υπάρξει καμία ανοχή σε όποια απαράδεκτη τουρκική πρόκληση.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος


 αἰέν ἀριστεύειν

Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2013

Δείτε πως βγήκαν πολλές γνωστές παροιμίες!!!



apo pouΓιατί είναι σπουδαία τα λάχανα;

Τι δουλειά έχουν οι κουτσοί και οι στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα;

Ποιος ήταν ο Κουτρούλης που έκανε τέτοιο πάταγο με το γάμο του;


Αυτές καθώς και άλλες γνωστές παροιμίες και ρητά θα δούμε πως προέκυψαν στην καθημερινότητά μας.

ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΩΛΙΟΣ ΚΑΙ ΕΒΑΛΕ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΑΛΛΙΩΣ
Στους χρόνους του Όθωνα, υπήρχε ένας γνωστός κουρελιάρης τύπος: Ο Μανώλης Μπατίνος. Δεν υπήρχε κανείς στην Αθήνα που να μην τον γνωρίζει, μα και να μην τον συμπαθεί. Οι κάτοικοι του έδιναν συχνά κανένα παντελόνι ή κανένα σακάκι, αλλά αυτός δεν καταδέχονταν να τα πάρει, γιατί δεν ήταν ζητιάνος. Ήταν.ποιητής, ρήτορας και φιλόσοφος (έτσι πίστευε).

Στεκόταν σε μια πλατεία και αράδιαζε ότι του κατέβαινε. Κάποτε λοιπόν έτυχε να περάσει από εκεί ο Ιωάννης Κωλέττης. Ο Μανώλης Μπατίνος τον πλησίασε και τον ρώτησε, αν έχει το δικαίωμα να βγάλει λόγο στη Βουλή. Ο Κωλέττης του είπε ότι θα του έδινε ευχαρίστως άδεια αν πέτουσε απο πάνω του τα παλιόρουχα που φορούσε κι έβαζε άλλα. Την άλλη μέρα ο Μανώλης παρουσιάστηκε στην πλατεία με τα ίδια ρούχα, αλλά τα είχε γυρίσει ανάποδα και φορούσε τα μέσα έξω.

Ο κόσμος τον κοιτούσε έκπληκτος. Και τότε άκουσε αυτούς τους στίχους απο το στόμα του Μανώλη Μπατίνου: «Άλλαξε η Αθήνα όψη, σαν μαχαίρι δίχως κόψη, πήρε κάτι απ’ την Ευρώπη και ξεφούσκωσε σαν τόπι. Άλλαξαν χαζοί και κούφοι και μας κάναν κλωτσοσκούφι. Άλλαξε κι ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».

ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΤΑ ΛΑΧΑΝΑ
Την φράση «σπουδαία τα λάχανα» (εναλλακτικά και «σιγά τα λάχανα»), τη χρησιμοποιούμε σήμερα ειρωνικά, όταν θέλουμε να δηλώσουμε την δυσανάλογη αξία που προσδίδεται σε κάτι, σε σχέση με την πραγματική του αξία. Χρησιμοποιείται δηλαδή απαξιωτικά. Προήλθε από το εξής περιστατικό: Σε κάποιο χωριό, πριν από το 1821, πέρασε ο απεσταλμένος τού Μπέη, για να εισπράξει τη «δεκάτη».

Η δεκάτη ήταν κι αυτή μία από τις πολλές φορολογίες τών χρόνων εκείνων. Όλοι όμως οι χωρικοί τού απάντησαν πως δεν είχαν να πληρώσουν τον φόρο, γιατί τα λάχανά τους (λάχανα ήταν η παραγωγή τους) έμεναν απούλητα. Τότε ο φοροεισπράκτορας τούς είπε πως θα έστελνε ζώα και ανθρώπους, για να φορτώσει τα λάχανα και έτσι να «πατσίζανε» με το χρέος τους. Έτσι και έγινε. Από τότε, έμεινε να λένε οι χωρικοί (προφανώς ειρωνικά): «Σπουδαία τα λάχανα», όταν επρόκειτο να «πατσίσουν» τούς οφειλόμενους φόρους, με λάχανα.

ΚΟΥΤΣΟΙ ΣΤΡΑΒΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ
Στα 1830, σ’ ένα χωριουδάκι της Κυνουρίας, στο Άστρος, παρουσιάστηκε ένας περίεργος άνθρωπος, που άρχισε να διαδίδει επίμονα ότι ήταν ο. Άγιος Παντελεήμονας, που ήρθε να σώσει τον κόσμο από τις διάφορες αρρώστιες, που τον μάστιζαν.

Όπως ξέρουμε όλοι μας σχεδόν, ο πραγματικός Άγιος Παντελεήμονας είναι ο προστάτης των ανάπηρων και οι Χριστιανοί πιστεύουν ότι γιατρεύει, εκτός από τις άλλες παθήσεις και τις παραμορφώσεις του σώματος, καθώς και τους τυφλούς.

Ο άγνωστος, ωστόσο, του Άστρους δεν έκανε το παραμικρό θαύμα. Επειδή, όμως, δεν ενοχλούσε κανέναν με την παρουσία, τον άφηναν να λέει ό,τι θέλει. Παρ όλ’ αυτά, η φήμη πως στο όμορφο χωριό της Κυνουρίας παρουσιάστηκε ο Άγιος Παντελεήμονας, απλώθηκε γρήγορα σε όλη την τότε Ελλάδα.

Όπως ήταν επόμενο, όσοι έπασχαν από τα μάτια τους, τ’ αφτιά τους, τα πόδια τους και από ένα σωρό άλλες ασθένειες, παράτησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ξεκίνησαν να πάνε στο Άστρος, με την ελπίδα ότι θα γίνουν καλά.

Κι ήταν τόσοι πολλοί αυτοί οι ανάπηροι, ώστε από τα διάφορα χωριά που περνούσαν, έλεγαν οι άλλοι που τους έβλεπαν: «Κουτσοί, στραβοί, στον Άγιο Παντελεήμονα».

ΠΙΣΩ ΕΧΕΙ Η ΑΧΛΑΔΑ ΤΗΝ ΟΥΡΑ
Οι Ενετοί, που άλλοτε κυριαρχούσαν στις θάλασσες, εγκαινίασαν πρώτοι τα ιστιοφόρα μεταγωγικά, όταν ήθελαν να μεταφέρουν το στρατό τους.

Τα καράβια αυτά ήταν ξύλινα και πελώρια και είχαν σχήμα αχλαδιού.

Έσερναν δε τις περισσότερες φορές πίσω τους ένα μικρό καραβάκι, που έβαζαν μέσα τον οπλισμό και τα πολεμοφόδια, όπως ακόμα τρόφιμα και διάφορα πολεμικά σύνεργα. Οι Έλληνες τα είχαν βαφτίσει αχλάδες από το σχήμα τους.

Έτσι όταν καμιά φορά στο πέλαγος παρουσιαζότανε κανένα άγνωστο καράβι, οι νησιώτες ( βιγλάτορες) ανέβαιναν πάνω στους βράχους και απ’εκεί παρακολουθούσαν με αγωνία τις κινήσεις του. Αν ήταν απλώς ιστιοφόρο, δεν ανησυχούσαν τόσο, γιατί υπήρχε πιθανότης να συνεχίσει αλλού τον δρόμο του.

Αν όμως ήταν “Αχλάδα” τους έπιανε πανικός, γιατί καταλάβαιναν ότι σε λίγο θ’άρχιζαν μάχες, πολιορκίες, πείνες και θάνατοι. Έφευγαν τότε για να πάνε να ετοιμάσουν την άμυνα τους. Από στόμα σε στόμα κυκλοφορούσε η φήμη ότι η “Αχλάδα” έχει πίσω την ουρά.

Με την ουρά εννοούσαν το καραβάκι που έσερνε το μεταγωγικό. Άρα επίθεση. Και έλεγαν: “Πίσω έχει η Αχλάδα την ουρά”, τι θα γίνει;

ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ
Οι φόροι πριν από το 19ο αιώνα ήταν τόσοι πολλοί στην Ελλάδα, ώστε όσοι δεν είχαν να πληρώσουν, έβγαιναν στο βουνό. Για τη φοβερή αυτή φορολογία, ο ιστορικός Χριστόφορος Άγγελος, γράφει τα εξής χαρακτηριστικά:

«Οι επιβληθέντες φόροι ήσαν αναρίθμητοι, αλλά καί άνισοι. Εκτός της δέκατης, του εγγείου και της διακατοχής των ιδιοκτησιών, έκαστη οικογένεια κατέβαλε χωριστά φόρον καπνού (εστίας), δασμόν γάμου, δούλου και δούλης καταλυμάτων, επαρχιακών εξόδων καφτανίων, καρφοπετάλλων και άλλων εκτάκτων.
Ενώ δε ούτο βαρείς καθ’ εαυτούς ήσαν οί επιβληθέντες φόροι, έτι βαρυτέρους και αφορήτους καθίστα ο τρόπος της εισπράξεως και η δυναστεία των αποσταλλομένων πρός τούτο υπαλλήλωνη εκμισθωτών. Φόρος ωσαύτως ετίθετο απί των ραγιάδων (υπόδουλος-τουρκ.raya) εκείνων οίτινες έτρεφον μακράν κόμην».

Από το τελευταίο αυτό, έμεινε παροιμιώδης η φράση: «πλήρωσε τα μαλλιά της κεφαλής του».

ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ
Όταν κάποιος σε μία συζήτηση μας λέει πράγματα με τα οποία διαφωνούμε ή μας ακούγονται παράλογα, συνηθίζουμε να λέμε: “Μα τί είναι αυτά που μου λες? Αυτά είναι αηδίες και πράσσειν άλογα!”.

Το “πράσσειν άλογα” λοιπόν, δεν είνα πράσινα άλογα όπως πιστεύει πολύς κόσμος, όπως τα μικρά μου πόνυ, αλλά αρχαία ελληνική έκφραση.Προέρχεται εκ του ενεργητικού απαρέμφατου του ρήματος “πράττω” ή/και “πράσσω” (τα δύο τ, αντικαθίστανται στα αρχαία και από δύο σ), που είναι το “πράττειν” ή/και “πράσσειν” και του “άλογο” που είναι ουσιαστικά το ουσιαστικό “λόγος”=λογική (σε μία από τις έννοιες του) με το α στερητικό μπροστά. Α-λογο=παράλογο =>Πράσσειν άλογα, το να κάνει κανείς παράλογα πράγματα.

ΣΑΡΔΑΜ
Η λέξη δεν έχει ετυμολογική ρίζα, αλλά προέρχεται από τον αναγραμματισμό του επιθέτου Μάνδρας. Ο Αχιλλέας Μάνδρας, ηθοποιός – σκηνοθέτης, γεννήθηκε το 1875 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν ο πρώτος που γύρισε η ελληνική κινηματογραφική ταινία.
Επειδή έκανε πολλά μπερδέματα την ώρα που έπαιζε, σκέφθηκε να τα ονοματίσει. Έτσι αναγραμμάτισε το επώνυμό του και μας έδωσε μια καινούρια λέξη. Την καλλιτεχνική λέξη «Σαρδάμ»

ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ
Στην Κόρινθο, που ήταν πλούσια πόλη, γίνονταν δύο πανηγύρια, για εμπόρους απ’ όλο τον κόσμο. Το καθένα είχε διάρκεια ενάμιση μήνα. Όταν την κατέκτησαν οι Φράγκοι, αυτά συνεχίστηκαν. Όσοι συμμετείχαν σ’ αυτά σαν να μην τρέχει τίποτα, έλεγαν, όταν τους ρωτούσαν, που πάνε : « είμαστε για τα πανηγύρια » . Έκφραση που σήμερα επικρατεί για όσους δεν έχουν επίγνωση της σοβαρότητας μιας κατάστασης

ΤΙ ΚΑΠΝΟ ΦΟΥΜΑΡΕΙΣ
Συχνά, για κάποιον που δεν ξέρουμε τι είναι, ρωτάμε συνήθως : « τι καπνό φουμάρει; ». Η φράση αυτή δεν προέρχεται, όπως νομίζουν πολλοί, από τη μάρκα των τσιγάρων που καπνίζει, αλλά κρατάει από τα βυζαντινά ακόμη χρόνια, ίσως και πιο παλιά. Η λέξη « καπνός » έχει εδώ την αρχαία σημασία της εστίας, δηλαδή, του σπιτιού.

Ο ιστορικός Π. Καλλιγάς λέει κάπου : «Οι φορατζήδες έμπαιναν εις τας οικίας των εντόπιων και ερωτούν “τι καπνό φουμάρει εδώ; Κατά την απόκριση δε έβανον τον αναλογούντα φόρον». Όταν, λοιπόν, την εποχή εκείνη έλεγαν « καπνό », εννοούσαν σπίτι.

ΕΒΓΑΛΕ ΤΗΝ ΜΠΕΜΠΕΛΗ
Μπέμπελη, είναι η ιλαρά (μεταδοτική, εξανθηματική νόσος). Η λέξη είναι σλαβικής προέλευσης (pepeli=στάχτη). Η φράση «έβγαλε την μπέμπελη», σημαίνει ότι κάποιος ζεσταίνεται και ιδρώνει υπερβολικά.

Ο συσχετισμός της ζέστης με την ιλαρά, προκύπτει από την πρακτική ιατρική, σύμφωνα με την οποία, κάποιος που νοσεί από ιλαρά θα πρέπει να ντύνεται βαριά, έτσι ώστε να ζεσταθεί και να ιδρώσει και να «βγάλει» έτσι από πάνω την αρρώστια (δηλαδή την μπέμπελη).

ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ ΚΑΙ ΑΛΕΣΤΙΚΑ ΜΗ ΔΙΝΕΤΕ
Οι Φράγκοι, που είχαν υποδουλώσει άλλοτε την Ελλάδα, έκαναν τόσα μαρτύρια στους κατοίκους, ώστε οι Έλληνες τούς βάφτισαν «Σκυλόφραγκους». Ό,τι είχαν και δεν είχαν, τούς το έπαιρναν, κυρίως όμως ενδιαφερόντουσαν για το αλεύρι, που τούς ήταν απαραίτητο για να φτιάχνουν ψωμί.

Κάποτε σ’ ένα χωριουδάκι της Πάτρας μπήκαν μερικοί στρατιώτες σ’ ένα μύλο και απαίτησαν από τον μυλωνά να τους αλέσει όλο το σιτάρι που υπήρχε εκεί, με την υπόσχεση ότι θα τού πλήρωναν τ’ αλεστικά.

Ο μυλωνάς ονομαζόταν Γιάννης Ζήσιμος, κι ήταν γνωστός για την παλικαριά του και την εξυπνάδα του. Όταν είδε τους Φράγκους να θέλουν να τού αρπάξουν το βιος του με το έτσι το θέλω, φούντωσε ολόκληρος.

Συγκρατήθηκε, όμως, και δικαιολογήθηκε ότι δεν μπορεί μόνος του ν’ αλέσει τόσες οκάδες σιτάρι. Οι στρατιώτες τού είπαν τότε ότι θα τον βοηθούσαν αυτοί. Ο Ζήσιμος τούς πέρασε στον μύλο και τούς είπε δήθεν ευγενικά: «Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώσετε».

Ύστερα τούς κλείδωσε μέσα κι έβαλε φωτιά στο μύλο. Εκεί τούς έκαψε όλους σαν ποντίκια κι αυτός εξαφανίστηκε.

ΤΟΥ ΕΨΗΣΕ ΤΟ ΨΑΡΙ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ
Ο λαός του Βυζαντίου γιόρταζε με μεγάλη κατάνυξη και πίστη όλες τις μέρες της Σαρακοστής. Το φαγητό του ήταν μαρουλόφυλλα βουτηγμένα στο ξίδι, μαυρομάτικα φασόλια, φρέσκα κουκιά και θαλασσινά.

Στα μοναστήρια, όμως, ήταν ακόμη πιο αυστηρά, αν και πολλοί καλόγεροι, που δεν μπορούσαν να κρατήσουν περισσότερο τη νηστεία, έκαναν πολλές κρυφές.αμαρτίες κι έτρωγαν αβγά ή έπιναν γάλα.

Αν τύχαινε, όμως, κανένας απ’ αυτούς να πέσει στην αντίληψη των άλλων -ότι είχε σπάσει δηλαδή τη νηστεία του- καταγγελλόταν αμέσως στο ηγουμενοσυμβούλιο και καταδικαζόταν στις πιο αυστηρές ποινές. Κάποτε λοιπόν, ένας καλόγερος, ο Μεθόδιος, πιάστηκε να τηγανίζει ψάρια μέσα σε μια σπηλιά, που ήταν κοντά στο μοναστήρι.

Το αμάρτημά του θεωρήθηκε φοβερό. Το ηγούμενο συμβούλιο τον καταδίκασε τότε στην εξής τιμωρία: Διάταξε και του γέμισαν το στόμα με αναμμένα κάρβουνα και κει πάνω έβαλαν ένα ωμό ψάρι, για να ψηθεί! Το γεγονός αυτό το αναφέρει ο Θεοφάνης. Φυσικά ο καλόγερος πέθανε έπειτα από λίγο μέσα σε τρομερούς πόνους. Αλλά ωστόσο έμεινε η φράση «Μου έψησε το ψάρι στα χείλη» ή «Του έψησε το ψάρι στα χείλη»

ΜΑΣ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ
Μια παράξενη συνήθεια στην Αγγλία ήταν να κατραμώνουν τους λαθρέμπορους. Τους κρεμούσαν στις ακτές της θάλασσας, τους άλειβαν με πίσσα και τους άφηναν εκεί να αιωρούνται βδομάδες, μήνες και χρόνια, καμιά φορά.

Έβαζαν δε τις κρεμάλες σε απόσταση πάνω στους βράχους της παραλίας. Αυτή η απάνθρωπη συνήθειο κράτησε ως τα τελευταία, σχεδόν, χρόνια. Στα 1822, έβλεπε κανείς στον πύργο του Δούβρου τρεις τέτοιους κρεμασμένους. Η Αγγλία έκανε τα ίδια με τους κλέφτες, τους εμπρηστές και τους δολοφόνους.

Ο Τζον Πέιvτερ, που έβαλε φωτιά στα ναυτομάγαζα του Πόρτσμουθ, κρεμάστηκε και κατραμώθηκε στα 1776. Ο αβάς Κόγερ τον ξαναείδε στα 1777. Ο Πέιντερ ήταν αλυσοδεμένος και κρεμασμένος πάνω από τα ερείπια που είχε προξενήσει ο ίδιος, τον φρεσκοπίσσωναν δε από καιρό σε καιρό, για να διατηρείται. Τέλος, τον αντικατέστησαν ύστερα από τέσσερα χρόνια.
Με τον ίδιο τρόπο οι Βυζαντινοί τιμωρούσαν πολλούς εγκληματίες, που έκαναν, όμως και χρέη φαναριών! Τους έβαζαν, δηλαδή, φωτιά στα πόδια και τους άφηναν να καίγονται σαν λαμπάδες.
Και φαίνεται πως οι δολοφόνοι ήταν πολλοί την εποχή εκείνη, αφού για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα φώτιζαν τον Κεράτιο κόλπο. Αργότερα, όμως, τους αντικατέστησαν με αληθινούς πυρσούς. Αυτοί ωστόσο, που ήθελαν να καίγονται οι εγκληματίες, έλεγαν δυσαρεστημένοι: «Μας άλλαξαν τα φώτα»

ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑΝΕ, ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΝ ΒΑΦΤΙΣΑΝΕ

Ο Τριπολιτσιώτης Αγγελάκης Νικηταράς, παράγγειλε κάποτε του Κολοκοτρώνη -που ήταν στενός του φίλος- να κατέβει στο χωριό, για να βαφτίσει το μωρό του.

Ο Νικηταράς τού παράγγειλε ότι το παιδί επρόκειτο να το βγάλουν Γιάννη, αλλά για να τον τιμήσουν, αποφάσισαν να του δώσουν τ’ όνομά του, δηλαδή Θεόδωρο. Ο θρυλικός Γέρος του Μοριά απάντησε τότε, πως ευχαρίστως θα πήγαινε μόλις θα «έκλεβε λίγον καιρό», γιατί τις μέρες εκείνες έδινε μάχες. Έτσι θα πέρασε ένας ολόκληρος μήνας σχεδόν κι ο Κολοκοτρώνης δεν κατόρθωσε να πραγματοποιήσει την υπόσχεση που είχε δώσει.

Δεύτερη, λοιπόν, παραγγελία του Νικηταρά. Ώσπου ο Γέρος πήρε την απόφαση και με δύο παλικάρια του κατέβηκε στο χωριό. Αλλά μόλις μπήκε στο σπίτι του φίλου του, δεν είδε κανένα μωρό, ούτε καμμιά προετοιμασία για βάφτιση.

Τι είχε συμβεί: Η γυναίκα του Νικηταρά ήταν στις μέρες της να γεννήσει. Επειδή όμως, ο τελευταίος ήξερε πως ο Γέρος ήταν απασχολημένος στα στρατηγικά του καθήκοντα και πως θ’ αργούσε οπωσδήποτε να τους επισκεφτεί -οπότε θα είχε γεννηθεί πια το παιδί- τού παράγγελνε και τού ξαναπαράγγελνε προκαταβολικά για τη βάφτιση.

Όταν ο Κολοκοτρώνης άκουσε την.απολογία του Νικηταρά, ξέσπασε σε δυνατά γέλια και φώναξε: – Ωχού! Μωρέ, ακόμα δεν τον είδανε και Γιάννη τον βαφτίσανε!

ΑΛΑ ΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ
Μπουρνέζικα, λοιπόν, είναι η γλώσσα που θα μιλούσαν σε κάποιο τόπο ή και θα μιλάνε ακόμα, γιατί ο τόπος αυτός πράγματι υπάρχει. Είναι σε μια περιοχή του Σουδάν, όπου ζει η φυλή Μπουρνού.

Η γλώσσα αυτή ήρθε στην Ελλάδα κατά την Επανάσταση του 1821, με την φυλή των Μπουρνού η οποία αποτελούσε τμήμα του εκστρατευτικού σώματος του Αιγύπτιου στρατηγού Ιμπραήμ. Καθώς η αραβική γλώσσα είναι αρκετά δύσκολη και μάλιστα στις διαλέκτους της, σε μας τους Έλληνες, λοιπόν δίκαια, όσα θ’ ακούγαμε από αυτούς, θα φαίνονταν «αλά μπουρνέζικα», δηλαδή ακατανόητα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΙΝΕΙ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΡΝΑΕΙ
Ανάμεσα στα παλικάρια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ξεχώριζε ένας Τριπολιτσιώτης, ο Γιάννης Θυμιούλας, που είχε καταπληκτικές διαστάσεις:

Ήταν δυο μέτρα ψηλός, παχύς και πολύ δυνατός (λέγεται ότι με το ένα του χέρι μπορούσε να σηκώσει και άλογο). Ο Θυμιούλας έτρωγε στην καθισιά του ολόκληρο αρνί, αλλά και πάλι σηκωνόταν πεινασμένος. Έπινε όμως και πολύ. Παρόλα αυτά ήταν εξαιρετικά ευκίνητος, δε λογάριαζε τον κίνδυνο κι όταν έβγαινε στο πεδίο της μάχης, ο εχθρός μόνο που τον έβλεπε, τρόμαζε στη θέα του.

Πολλοί καπεταναίοι, μάλιστα, όταν ήθελαν να κάνουν καμιά τολμηρή επιχείρηση, ζητούσαν από τον Κολοκοτρώνη να τους τον δανείσει! Κάποτε ωστόσο, ο Θυμιούλας, μαζί με άλλους πέντε συντρόφους του, πολιορκήθηκαν στη σπηλιά ενός βουνού. Και η πολιορκία κράτησε κάπου τρεις μέρες. Στο διάστημα αυτό, είχαν τελειώσει τα λιγοστά τρόφιμα που είχαν μαζί τους οι αρματολοί και ο Θυμιούλας άρχισε να υποφέρει αφάνταστα.

Στο τέλος, βλέποντας ότι θα πέθαινε από την πείνα, αποφάσισε να κάνει μια ηρωική εξόρμηση, που ισοδυναμούσε με αυτοκτονία. Άρπαξε το χαντζάρι του, βγήκε από τη σπηλιά και με απίστευτη ταχύτητα, άρχισε να τρέχει ανάμεσα στους πολιορκητές, χτυπώντας δεξιά και αριστερά. Ο εχθρός σάστισε, προκλήθηκε πανικός και τελικά τρόμαξε και το ‘βαλε στα πόδια.
Έτσι, γλίτωσαν όλοι τους. Ο Θυμιούλας κατέβηκε τότε σ’ ένα ελληνικό χωριό, έσφαξε τρία αρνιά και τα σούβλισε. Ύστερα παράγγειλε και του έφεραν ένα «εικοσάρικο» βαρελάκι κρασί κι έπεσε με τα μούτρα στο φαγοπότι. Φυσικά, όποιος χριστιανός περνούσε από κει, τον φώναζε, για να τον κεράσει.

Πάνω στην ώρα, έφτασε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ρώτησε να μάθει, τι συμβαίνει. – Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει! απάντησε ο προεστός του χωριού. Όπως λένε, αυτή η φράση, αν και παλιότερη, έμεινε από αυτό το περιστατικό. Παραπλήσια είναι και η αρχαιότερη έκφραση: «Αυτός αυτόν αυλεί»

ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ ΜΟΥ, ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΟΥ
Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, οφείλεται σε έναν Κρητικό, που ονομάζονταν Παντελής Αστραπογιαννάκης. Όταν οι Ενετοί κυρίευσαν τη Μεγαλόνησο, αυτός πήρε τα βουνά μαζί με μερικούς τολμηρούς συμπατριώτες του. Από εκεί κατέβαιναν τις νύχτες και χτυπούσαν τους κατακτητές μέσα στα κάστρα τους.

Για να δίνει, ωστόσο, κουράγιο στους νησιώτες, τους υποσχόταν ότι θα ελευθέρωναν γρήγορα την Κρήτη. Με το σήμερα, όμως, και με το αύριο, ο καιρός περνούσε και η κατάσταση του νησιού αντί να καλυτερεύει, χειροτέρευε. Οι Κρητικοί άρχισαν ν’ απελπίζονται. Μα ο Αστραπογιαννάκης δεν έχανε το θάρρος του, εξακολουθούσε να τους δίνει ελπίδες για σύντομη απελευθέρωση.
Οι συμπατριώτες του, όμως, δεν τα πίστευαν πια. Όταν, λοιπόν, το ασύγκριτο εκείνο παλικάρι πήγαινε να τους μιλήσει, όλοι μαζί του έλεγαν: «Ξέρουμε τι θα πεις. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου!».

ΤΑ ΒΡΗΚΕ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΑ
Η προέλευση της φράσης ανάγεται σε ένα πραγματικό γεγονός, που έλαβε χώρα κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα από μια μονομαχία. Εκατό χρόνια μετά το πάρσιμο του φρουρίου της Ακροκορίνθου από το Λέοντα το Σγουρό, οι Φράγκοι γιόρτασαν στην Κόρινθο με μεγάλη τελετή αυτή την επέτειο.

Οι ευγενείς έκαναν ιππικούς αγώνες κάτω από τα βλέμματα των ωραίων γυναικών. Νικητές ξεχώρισαν δυο: Ο Ελληνογάλλος δούκας των Αθηνών Γουίδος -μόλις 20 χρονών- και ο Νορμανδός Μπουσάρ, φημισμένος καβαλάρης και οπλομάχος. Εκείνη την ημέρα κάλεσε σε μονομαχία ο «Μπάιλος» του Μορέα, Νικόλαος Ντε Σαιντομέρ, τον παλατίνο της Κεφαλλονιάς Ιωάννη, που φοβήθηκε τη δύναμη του αντιπάλου του κι αρνήθηκε να χτυπηθεί με την πρόφαση ότι το άλογό του ήταν αγύμναστο.

Αλλά ο Μπουσάρ τον ντρόπιασε μπροστά σε όλους, γιατί ανέβηκε πάνω σ’ αυτό το ίδιο το άλογο κι έκανε τόσα γυμνάσματα, ώστε να κινήσει το θαυμασμό των θεατών. Ύστερα, καλπάζοντας γύρω από την κονίστρα, φώναξε δυνατά: «Να το άλογο που μας παρέστησαν αγύμναστο».

Αυτό βέβαια, ήταν αρκετό για να προκαλέσει το θανάσιμο μίσος του Ιωάννη, ο οποίος έστειλε κρυφά έναν υπηρέτη του για να αλλάξει τα δυο ξίφη του Μπουσάρ με δυο πανομοιότυπα, αλλά ξύλινα, αυτά δηλαδή που είχαν για να γυμνάζονται οι αρχάριοι. Τα ξύλινα αυτά ξίφη τα ονόμαζαν «μπαστέν» και οι Έλληνες τα έλεγαν «μπαστούνια».

Όταν ο υπηρέτης κατάφερε να τα αλλάξει, ο Ιωάννης κάλεσε τον Μπουσάρ αμέσως σε μονομαχία. Ανύποπτος εκείνος τράβηξε το πρώτο ξίφος του και το βρήκε ξύλινο. Τραβά και το δεύτερο, κι αυτό «μπαστούνι». Και τα δυο τα βρήκε «μπαστούνια». Ο Ιωάννης κατάφερε τότε να τον τραυματίσει θανάσιμα στο στήθος. Από τότε έμεινε η φράση: «Τα βρήκε μπαστούνια» και φυσικά δεν έχει σχέση με τα τραπουλόχαρτα ή τα μπαστούνια που γνωρίζουμε.

ΑΛΛΟΣ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΗ ΝΥΦΗ
Στην παλιά Αθήνα του 1843, επρόκειτο να συγγενέψουν με γάμο δύο αρχοντικές οικογένειες: Του Γιώργη Φλαμή και του Σωτήρη Ταλιάνη. Ο Φλαμής είχε το κορίτσι και ο Ταλιάνης το αγόρι.
Η εκκλησία, που θα γινόταν το μυστήριο, ήταν η Αγία Ειρήνη της Πλάκας. Η ώρα του γάμου είχε φτάσει και στην εκκλησία συγκεντρώθηκαν ο γαμπρός, οι συγγενείς και οι φίλοι τους. Μόνο η νύφη έλειπε.

Τι είχε συμβεί; Απλούστατα. Η κοπέλα, που δεν αγαπούσε τον νεαρό Ταλιάνη, προτίμησε ν΄ ακολουθήσει τον εκλεκτό της καρδιάς της, που της πρότεινε να την απαγάγει. Ο γαμπρός άναψε από την προσβολή, κυνήγησε την άπιστη να την σκοτώσει, αλλά δεν κατόρθωσε να την ανακαλύψει. Γύρισε στο σπίτι του παρ΄ ολίγο πεθερού του και του ζήτησε τα δώρα που είχε κάνει στην κόρη του.

Κάποιος όρος όμως στο προικοσύμφωνο έλεγε πως οτιδήποτε κι αν συνέβαινε προ και μετά το γάμο μεταξύ γαμπρού και νύφης «δέ θά ξαναρχούτο τση καντοχή ουδενός οι μπλούσιες πραμάτιες καί τα τζόβαιρα όπου αντάλλαξαν οι αρρεβωνιασμένοι».

Φαίνεται δηλαδή, ότι ο πονηρός γερο-Φλαμής είχε κάποιες υποψίες από πριν, για το τι θα μπορούσε να συμβεί, γι’ αυτό έβαλε εκείνο τον όρο. Κι έτσι πλήρωσε ο φουκαράς ο Ταλιάνης τα δώρα του άλλου. Από τότε οι παλαιοί Αθηναίοι, όταν γινόταν καμιά αδικία σε βάρος κάποιου, έλεγαν ότι «άλλος πλήρωσε τη νύφη» κι έμεινε η φράση έως και σήμερα.


«Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» ή «Έγινε του Κουτρούλη το πανηγύρι» λέμε οι νεότεροι Έλληνες όταν πρόκειται για θορυβώδη συνάθροιση ή μεγάλη ακαταστασία. Ποιος είναι όμως αυτός ο Κουτρούλης και γιατί ο γάμος του να γίνει παροιμιώδης;

Ο καβαλλάριος (ιππότης) Ιωάννης ο Κουτρούλης, που πιθανώς ζούσε στη Μεθώνη, συγκατοίκησε με γυναίκα που είχε φύγει από το συζυγικό σπίτι μετά από σκάνδαλο, όπως φαίνεται. Η μη νόμιμη αυτή συγκατοίκηση τράβηξε την προσοχή της εκκλησίας, η οποία αφόρισε τη γυναίκα.
Πέρασαν εν τω μεταξύ δεκαεφτά χρόνια, και ο Κουτρούλης, μη εννοώντας να απομακρυνθεί από τη γυναίκα, πάντοτε προσπαθούσε να του επιτραπεί να την παντρευτεί νόμιμα. Πόσο μεγάλο θα ήταν το σκάνδαλο, και επομένως πόσο γνωστό στη μικρή κοινωνία της Μεθώνης, ο καθένας το φαντάζεται.

Ο νόμιμος και πρώτος σύζυγος που αντιδρούσε, για δεκαεφτά χρόνια βασάνιζε τον Κουτρούλη. Τα πράγματα όμως μεταβλήθηκαν το Μάιο του 1394. Ο Πατριάρχης Αντώνιος ο Δ’, στον οποίο η αφορισθείσα παρουσίασε διαζύγιο που είχε γίνει επί του εν τω μεταξύ αποθανόντος επισκόπου Μεθώνης Καλογεννήτου, με το οποίο ο γάμος θεωρούνταν νομίμως διαλελυμένος, αναγνώρισε το δίκιο της και με γράμματά του και προς τον μητροπολίτη Μονεμβασίας και τον επίσκοπο Μεθώνης επίτρεψε την με τις ευχές της εκκλησίας τέλεση του γάμου, εάν όμως αποδεικνυόταν ότι ο Κουτρούλης δεν είχε καμιά ιδιαίτερη σχέση με τη γυναίκα, με την οποία συγκατοικούσε, για όσο αυτή ζούσε με τον πρώτο σύζυγό της.

Τι αποδείχτηκε δεν ξέρουμε. φαίνεται όμως ότι η ανάκριση των ιεραρχών πιστοποίησε την αθωότητα του Κουτρούλη και έτσι ο γάμος έγινε. Αν θα γίνει ή όχι ο γάμος, συζητιόταν για δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια, και όταν επιτέλους έγινε, έγινε το ζήτημα της ημέρας.

Στα στόματα των γυναικών και των περιέργων θα περιφερόταν αναμφίβολα η φράση «’Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος», όπου όλη η σπουδαιότητα έπεφτε στο ρήμα «έγινε». Κατά το γάμο ωστόσο, που μάλλον πανηγύρι ήταν, είναι φυσικό να έγινε έκτακτο και εξαιρετικό γλέντι, αφενός μεν σε πείσμα του πρώτου συζύγου, αφετέρου δε για ικανοποίηση του πολύπαθου και καταξοδεμένου δεύτερου συζύγου, ο οποίος δεν ήταν κάποιος άγνωστος, ήταν ο εξαιτίας των γεγονότων διαβόητος καβαλλάριος Ιωάννης Κουτρούλης.

Στη φράση κατόπιν «Έγινε του Κουτρούλη ο γάμος» τονιζόταν όχι πλέον η λέξη «έγινε», αλλά η γενική «του Κουτρούλη», η οποία έγινε συνώνυμη με το «θορυβωδώς» και η οποία είναι σήμερα η ιδιαίτερη λέξη όλης της φράσης. Η φράση έγινε ευρύτατα γνωστή στα νεότερα χρόνια και μέσα από το ομώνυμο σατιρικό θεατρικό έργο του Αλέξανδρου Ρίζου-Ραγκαβή (1845), με το οποίο σατιρίζει και στηλιτεύει τα πολιτικά ήθη της εποχής του Όθωνα.

ΚΑΤΑ ΦΩΝΗ ΚΙ Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ
Οι Φαραώ είχαν γαϊδάρους εξημερωμένους, που τους χρησιμοποιούσαν με τον ίδιο τρόπο, που τους χρησιμοποιούμε κι εμείς σήμερα. Οι αρχαίοι, τους θεωρούσαν σαν σύμβολο πολλών αρετών και σαν ιερά ζώα. Θεωρούσαν μάλιστα, πως όταν ένας γάιδαρος γκάριζε, προτού αρχίσει μια μάχη, οι Θεοί τους προειδοποιούσαν για την νίκη.

Ήταν δηλαδή ένας καλός οιωνός. Κάποτε ο Φωκίωνας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι. Τότε αποφάσισε να αναβάλει για λίγες μέρες την επίθεση, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι.

Πάνω όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά το γκάρισμα ενός γαϊδάρου απ’ το στρατόπεδό του. – Κατά φωνή κι ο γάιδαρος! αναφώνησε ενθουσιασμένος ο Φωκίωνας. Έτσι διέταξε ν’ αρχίσει η επίθεση, με την οποία νίκησε τους Μακεδόνες. Από τότε ο λόγος έμεινε, και τον λέμε συχνά, όταν βλέπουμε ξαφνικά κάποιον γνωστό ή φίλο μας, που δεν τον περιμέναμε.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΕΡΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΚΑΝΕΛΛΑ
Ίσως η χαρακτηριστικότερη πρόταση για την περιγραφή της ασυναρτησίας. Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, η πραγματική μορφή της φράσης είναι: “Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν’ έλα”, που σημαίνει: έρχομαι από την Κωνσταντινούπολη και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή.

Αποτελούσε μήνυμα των Σταυροφόρων, όταν επέστρεφαν από την κατακτημένη πλέον Κωνσταντινούπολη και καθόριζαν ως σημείο συνάντησης τους την κορυφή του λόφου. Όσο για την συνέχεια της φράσης. “και βγάζω το καπέλο μου να μη βραχεί η ομπρέλα μου”, φαίνεται ότι αποτελεί νεότερη προσθήκη όσων δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι σχέση είχε η Πόλη με την κανέλα

ΔΕ ΧΑΡΙΖΩ ΚΑΣΤΑΝΑ
Στα 1826 ο Ιμπραήμ έστειλε κατασκόπους του στην απόρθητη Μάνη, ντυμένους καστανάδες. Αυτοί για να πληροφορηθούν από τις γυναίκες και τα παιδιά που βρίσκονταν οι άντρες τους, άρχισαν να χαρίζουν τα κάστανα αντί να τα πουλάνε. Υποψιασμένοι οι ντόπιοι τους έπιασαν και τους ανάγκασαν να πουν την αλήθεια. Όταν οι κατάσκοποι ρώτησαν για την τύχη τους, οι Μανιάτες αποκρίθηκαν: “Εμείς δεν χαρίζουμε κάστανα”, δηλαδή θα σας τιμωρήσουμε

ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΤΟ ΒΥΣΣΙΝΟ
Η λαϊκή αυτή έκφραση που γεννήθηκε κάπου μεταξύ 1900 και 1905 και σήμερα δηλώνει άρνηση (εναλλακτικά «να (μού) λείπει το βύσσινο» ή «να μου λείπει»), προέρχεται από ένα περιστατικό που συνέβη σ’ ένα καφενείο μεταξύ ενός βουλευτή κι ενός ψηφοφόρου του.

Ο ψηφοφόρος παρήγγειλε στον σερβιτόρο του καφενείου που συναντήθηκαν ένα γλυκό βύσσινο, για να κεράσει τον βουλευτή κι έτσι να πετύχει το -τί άλλο;- το ρουσφετάκι του. Ο βουλευτής, όμως, σκληρό καρύδι, δε φαινότανε διατεθειμένος να τον βοηθήσει. Αγανακτισμένος τότε ο ψηφοφόρος, που έβλεπε πως δε θα γινότανε τίποτα, φώναξε δυνατά στον σερβιτόρο: «Να μένει το βύσσινο!».